feesten,  over mezelf,  relatie,  romantiek

Mijn man heeft nog nooit gehoord van ‘romantisch’

Of nou ja, hij heeft er eigenlijk heel vaak over gehoord. Vooral omdat ik hem bijna iedere week vertel dat hij het niet is.

Hij is wel heel lief, zorgzaam, trouw en eerlijk. En geen van die eigenschappen van hem zou ik graag inruilen voor wat men ‘romantisch’ noemt. Ik leg me er dus maar bij neer dat ik nooit zomaar een onverwacht cadeautje of lief briefje van hem krijg.
Gelukkig krijg ik heus wel af en toe iets van hem, maar hij kondigt het áltijd van tevoren aan.
Met kerst:
“Ik heb een cadeau voor je gekocht. Het is een ochtendjas met hartjes erop.”
Hij presteerde het diezelfde kerst ook nog om zowel voor mij als voor zijn beste vriendin hetzelfde geurtje te kopen. Waarop zij zei: “Wil je dat ik naar haar ruik, of moet zij naar míj ruiken?”
Maar zo had hij er niet eens over nagedacht; hij vond het gewoon een lekker geurtje, dus had hij er maar meteen twee flesjes van meegenomen. Tsja, waarom zou je het jezelf ook moeilijk maken.
Op de ochtend van mijn verjaardag:
“Ik ga even naar de stad om een cadeautje voor je te kopen.” (Want de rest van het jaar heeft hij daar natuurlijk geen tijd voor; druk druk druk, je kent het wel.)
Op een doordeweekse dag:
“Ik kan nooit eens onverwacht bloemen voor je meenemen, want iedere keer dat ik dat nét van plan ben zeg je dat je nooit zomaar bloemen van me krijgt. En als ik ze dan koop, dan denk je weer dat het niet uit mezelf komt.”
En het toppunt:
“Ik moet je ringmaat even weten, want ik wil een ring voor je kopen zodat ik je deze vakantie ten huwelijk kan vragen.”
Toen we veertien waren en verkering hadden, had ik heel even de hoop dat hij wél romantisch was.
Ik kreeg een keer een ketting van hem (die ik nog steeds heb). En ik had er niet eens om gevráágd en hij had het ook niet aangekondigd.
Ik was er wel bij toen hij hem kocht. En toen de verkoopster vroeg waar het voor was (ze bedoelde: voor een verjaardag of voor 5 december), was zijn antwoord: “Voor háár.”
Dat hij thuis het doosje voor me op tafel gooide: “Hier, voor jou” en daarna snel naar de keuken rende, zeg ik er maar even niet bij.
Maar hij stuurde wel échte liefdesbrieven. (“Ik heb nog nooit zo’n lange relatie gehad als met jou,” toen we een maand samen waren.) Hij versierde ze met hartjes en maakte er zelfs tekeningen bij. En op Valentijnsdag 1996 kreeg ik mijn eerste Valentijnskaart ooit, van hém.
Maar tot zover het verhaal over mijn man en de romantiek, want meer is er niet te vertellen. Zelfs als ik zijn voeten kus en om bloemen smeek heeft hij nog steeds geen idee dat dat een subtiele hint is.
Vandaag is het weer Valentijnsdag.
Aan de ene kant vind ik het commerciële onzin. Dat moet je tegenwoordig ook wel zeggen als je jezelf serieus neemt, want wie Valentijnsdag stiekem heel leuk vindt wordt beschouwd als simpel of is een puber. Vandaar dat ik het maar even benadruk, want ik ben geen puber meer en wil ook liever niet te boek staan als simpele ziel, dat je het wel effe weet. 😉
En aan de andere kant vind ik het best leuk dat er een dag bestaat waarop mensen aan hun geliefden laten weten dat ze (nog steeds) heel blij met hem/haar zijn. Zeker als je, zoals ik, gezegend bent met een lieve, zorgzame, betrouwbare, eerlijke, a-romantische hork, is het tóch wel leuk om in ieder geval op Valentijnsdag een kleinigheidje te krijgen. Ook al is het dan niet helemaal spontaan.
Ik weet in ieder geval zeker dat ik vanmiddag iets van mijn man krijg. Dat komt omdat ik hem al een paar weken niet zulke stille hints geef.
“Ja ja,” was zijn reactie, “je bent zeker bang dat ik je vergeet. Kun je even wat geld op de lopende rekening zetten, dan kan ik wat voor je kopen.”
Maar hij stuurde vanochtend vroeg wel uit zichzelf een berichtje om me te waarschuwen dat het glad kon zijn. En dat vond ik tóch stiekem wel een beetje romantisch.

een reactie

  • Dennis

    Zit denk ik in de familie, ik ben ook niet echt romantisch en we houden niet van dat commerciële gezeur wat Valentijnsdag is geworden. Toch heb ik voor Hilde een lekker doosje truffels gekocht en die vanmorgen met een dikke kus en een Valentijnsgroet in het donker in bed gegeven. Blijf hopen Amber, het kan nog komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *