opvoeden,  ouderschap,  peuter

Tuig!

Iedere ouder weet inmiddels dat er over alle aspecten van de opvoeding altijd discussies ontstaan.
Zo heb je bijvoorbeeld flesvoedende moeders versus moeders die te lui zijn om water op te warmen en er schepjes poeder aan toe te voegen, en hun kind daarom maar gemakshalve aan de borst leggen (ik).

Macrobiotisch kokende ouders versus laconieke potjesvoerende ouders (ik).
Werkende moeders versus moeders die de hele dag niks uitvoeren, behalve Netflix kijken en chips eten (ik).
En ouders die hun kind meteen omkleden als er een vlekje op hun kleding zit versus ouders die hun kind gewoon tot bedtijd in vieze kleding laten rondlopen, omdat klaar zijn met de was toch al zeldzamer is dan een maanregenboog met sint-juttemis (ik).
De nieuwste discussie gaat over het al dan niet gebruiken van een tuigje bij een ondernemend kind.
Tegenstanders van het tuigje zeggen dingen als: “Het ziet er niet uit,” “Je beperkt hem in z’n vrijheid, zet hem gewoon in de buggy,” “Je moet je kind ook ópvoeden, dan blijft het vanzelf bij je” en last but not least: “Je kind is toch geen hond.”
Ikzelf ben al ruim negen jaar overtuigd van het nut van een tuigje.
Mijn oudste zoon (nu 10) was een extreme wegloper. Maar in de buggy zitten vond hij een ramp. En voor zijn broertje (2) geldt hetzelfde.
Gelukkig heb ik mij nooit iets aangetrokken van wat andere mensen ervan vinden dat mijn kind aan de lijn loopt.
Als mensen ons naroepen (“Woef, woef!”) zeg ik gewoon tegen mijn zoon: “Zie je die apen kijken?”
Dat het ‘er niet uitziet’ vind ik sowieso al de stomste reden om iets dat bedoeld is voor de veiligheid niét te doen. Ik ken niemand die z’n autogordel draagt als sieraad. En ik heb ook nog nooit iemand op Prinsjesdag zien verschijnen met een fietshelm als mode-accessoire (wel met een satellietschotel overigens, maar dat is een ander onderwerp).
Maar ‘zet je kind gewoon in de buggy, want een tuigje beperkt hem in z’n vrijheid’ is natuurlijk helemáál paradoxaal.
Ik zet mijn kind ook heus weleens in de buggy, want dan heb ik er tenminste niet zoveel omkijken naar.
(Dat wil zeggen, mits ik er een paar stalen kettingen omheen wikkel en die vastmaak met hangsloten met een zeer ingewikkelde cijfercode, want anders weet onze Houdini de Tweede ook daaruit te ontsnappen.)
Ik bedoel, hallo, ik heb ook een leven.
Ik zal het eerlijk bekennen: soms als ik in de supermarkt ben, dan kijk ik weleens heel even twee seconden in de koeling (ja, echt waar!) om te zien wat de prijs van de aardappelschijfjes is. En dan is het iedere keer weer bloedstollend spannend als ik me omdraai. Want ik weet van tevoren nooit of mijn zoon er nog is of dat hij in rook is opgegaan.
Meestal moet ik hem dan met gevaar voor eigen leven ergens van de bovenste plank van het zuivelschap plukken of uit een vrieskist sleuren. En dan mag ik nog van geluk spreken, want dan is hij tenminste niet op eigen houtje naar buiten gerend om alvast de eendjes te voeren.
Je kunt je dus voorstellen dat in het geval van mijn tuig zoon een tuigje allerminst overbodige luxe is.
“Maar dat is een kwestie van opvoeding. Met een tuigje om leert hij niet dat hij uit zichzelf bij je moet blijven,” zeggen tegenstanders dan.
Als je er écht zo over denkt, kun je je kind ook wel vanaf de geboorte meteen in een groot bed laten slapen.
Je zegt simpelweg: “Je mag er niet uit” en het kind blijft liggen. Iedereen weet dat baby’s en peuters altijd prima luisteren en helemaal niet eigenwijs zijn.
En als ze er tóch uit vallen? Tsja. Dan had je maar beter moeten opvoeden. Als ze eruit vallen heb je gewoon niet vaak genoeg gezegd dat ze stil moeten liggen. En het is meteen een goede leerschool. (Dat zal ik ook tegen mijn kind zeggen als hij na twintig keer gewaarschuwd worden nog steeds wegloopt en onder een auto rent: eigen schuld, moet je maar luisteren.)
Ik ben dus vóór het gebruik van een tuigje, als het nodig is.
Negen jaar geleden gebruikte ik het al voor mijn oudste zoon en nu loopt mijn jongste zoon ermee.
En voordat je de conclusie trekt dat ik te lui ben om mijn kinderen gewoon óp te voeden: bij mijn beide dochters heb ik het gebruik van een tuigje zelfs nooit overwógen, want zij deden wat ik zei en bleven netjes naast me lopen.
(Bij mijn zoons heb ik niet eens een poging gedaan om ze te leren luisteren; het is algemeen bekend dat mannen dat toch niet kunnen. Je moet gewoon zorgen dat ze aan je vast zitten.)
Ik ben ervan overtuigd dat mijn zoon zonder het tuigje alláng een keer onder een auto of in een sloot gewandeld zou zijn. En ik heb zomaar het idee dat dat er iéts minder aangenaam uitgezien had dan een tuigje. (Maar smaken verschillen natuurlijk.)
Dus of het vrijheidsbeperkend is? In vergelijking met vastgesnoerd zitten in ieder geval niet.
Maar vergelijk je het met de vrijheid om in je eentje een wandeling te gaan maken op de ring of om een verfrissende duik te nemen in de dichtstbijzijnde moddersloot? Ja, dan wel ja.
Het tuigje geeft mijn zoon dus enigszins het gevoel van vrijheid – en mij het gevoel van veiligheid.
Voordat we van huis vertrekken krijgt hij standaard een tuigje om. Meneer blijft namelijk écht niet aan mijn hand lopen en op deze manier maakt hij toch wat kilometers. Tijdens de laatste editie van de Nijmeegse Vierdaagse was hij de enige die niet klaagde over blaren – maar dat kan bij nader inzien ook zijn omdat we er niet aan meededen.
Het enige probleem is nu nog dat hij soms behoorlijk hard schreeuwt. Ik zit daarom te twijfelen of ik niet ook een antiblafband voor hem moet aanschaffen (je weet wel – zo’n ding dat een schok geeft wanneer de drager ervan te veel lawaai maakt).
Of misschien moet ik hem gewoon thuis in de bench laten.

Lees ook: Dingen die je hoort als je kind in het openbaar een driftbui heeft

15 reacties

  • Kaat Krabbelt

    Bench klinkt wel als een goede optie 🙂
    Heb je wel eens nagedacht om een abonnement te nemen op een hondenuitlaatservice? Misschien willen ze je zoon ook wel even een uurtje per dag “uitlaten” 🙂

    Je moet vooral doen wat je zelf wilt. Die andere mensen zijn allemaal de perfecte opvoeders en weten alles beter.
    Ik zeg vaak tegen de tieners: bemoei je maar met jezelf daar heb je je handen vol aan! Dit geldt ook voor heel veel volwassenen wat mij betreft.

    Mocht je trouwens openstaan voor kinderarbeid? Misschien kan je een open sollicitatiebrief sturen aan Hans Klok…een kleine schattige Houdini steelt vast de show :P:P

    • amberblogt

      Ik heb weleens geprobeerd om mijn zoon in de supermarkt achter te laten, maar helaas, hij kwam me gewoon achterna. Maar ja, zou toch ook wel zielig zijn, want op mij na wil niemand hem hebben. Dus ik houd hem toch maar.

    • 0000000000000

      Waar slaat dat op zon antw ..ik heb zelf ook een kindje die het gevaar niet ziet dan praat je wel anders maar zou maar eerst nadenken wat je zegt als he dr geen ervaring mee hebt want het is al erg genoeg dat je kindje geen gevaar ziet dus moeten sommige ouders dat UIT VEILIGHEID VOOR HET KIND doen ..anders gaat het mis .veiligheid boven alles .

      • Kaat Krabbelt

        Beste Anoniempje,

        Als je de afsluiting van Amber goed leest kan je zien dat ik daar op reageer.
        Noem het een bepaalde manier van humor, het is duidelijk dat wij die niet delen.

        Wonderlijk dat je wel zo op mij reageert maar niet zo op Amber als zij het woord bench of antiblafband gebruikt. Hieruit kan je toch wel opmaken dat ze het (en ik ook) met een dolletje afrond.

        Het was nooit de bedoeling je te raken…..als je hierwel voor gevoelig bent kan je beter niet dit soort blogs en reacties lezen. Je hebt altijd voor- en tegenstanders. En je hebt ook mensen die het op een luchtige manier benaderen met wat cynisme. Tot deze variant behoor ik en daarom vind ik de Blogs van Amber ook zo géweldig.

        Dat ik er geen ervaring mee hebt is een aanname 😉

    • 0000000000000

      Wat een misselijk en walgelijke reactie van jou Kaat ..als je niet weet waar je over praat en dr zelf geen ervaring mee hebt ..wat wij wel hebben ..wat echt een serieus probleem hebt en best moeilijk en zwaar soms is ..want dat belemmert je wel in het doen en laten van dingen ..je moet..wel rekening houden met ..een kind die geen gevaar ziet ..en dat heeft ook niets te maken dat je het kind slecht hebt opgevoed of niks leert etc …dat doen wij ouders wel …een kind die geen gevaar ziet moet worden geholpen door de ouders en vind ik jou reactie veel en veelste ver gaan vind dat niet kunnen wat jij daar zo uitkraamd .want leuk is het echt niet hoor wij doen het ook niet voor de lol maar veiligheid .voor het kind .

      • Kaat Krabbelt

        Beste anoniempje,

        heb je Amber haar afsluiting wel gelezen?

        ” Ik zit daarom te twijfelen of ik niet ook een antiblafband voor hem moet aanschaffen (je weet wel – zo’n ding dat een schok geeft wanneer de drager ervan te veel lawaai maakt).
        Of misschien moet ik hem gewoon thuis in de bench laten. ”

        Ik reageer daarop met dezelfde humor/cynisme als zij heeft. Ik begrijp de taal die zij spreekt.
        Het is duidelijk dat jij mijn manier te serieus op vat.
        Wonderlijk is dat je niet zo reageert op haar blog?

        Het is trouwens een aanname dat ik niet weet waar ik over praat.
        Aannames zijn gevaarlijk heb ik geleerd want daarmee kan je wel eens heel fout mee zitten.
        Juist ik heb een kindje met “uitdagingen” en ja dat is zwaar en jaar mensen hebben daar vaak een oordeel over. Voor mij ( en vele andere) is juist de manier om hiermee om te gaan met een dolletje.

        Sorry als jij je aangesproken voelt dat was de bedoeling niet. Heb niet het idee dat ik Amber hiermee heb geraakt als je haar antwoord leest die zij heeft geplaatst op mijn reactie.

  • Judith Wolfs

    Wij schroeven in Frankrijk op de camping zo’n pin in de grond met een lang stuk touw, kind in een tuigje. Ja hallo, het is ook míjn vakantie hoor. Heb er eigenlijk nog nooit negatieve reacties op gehad, behalve van mijn dochter dan, die vond zichzelf erg zielig.

    • amberblogt

      Dat deden mijn ouders bijna dertig jaar geleden ook bij mijn broertje. Tot hij begon te rennen en ineens niet verder kon… Toen vond mijn moeder het toch wel heel zielig.

      • Judith Wolfs

        Haha! Ja, die ken ik van mijn neefje. Die begon te begon te rennen en ineens ‘snok!’ Kind valt achteruit, plat op z’n rug, dat was wel echt heel zielig. Mijn dochter vond het in het begin wel grappig dat het touwtje haar achtervolgde totdat ze er dus achter kwam dat het bij het pad ophield en ze echt niet verder kon. Hele dramatische huilpartijen gehad, maar daar zijn mijn man en ik gelukkig niet zo van onder de indruk. Toen kwam er een vriendje op de camping in dezelfde leeftijd en was het tuigje niet meer nodig, Jut en Jul waren onafscheidelijk en werden steeds op de voet gevolgd door de moederkloek van het jongetje. Wij schonken nog eens een koud drankje in en bleven lekker in de schaduw

  • Pascal

    Ja ik ben voor.
    Wij hebben beide gebruikt. Begonnen met de buggy. Daar wilde onze dochter graag uit en liep al met 9 mnd. En luisteren in de beginfase van besef en consequenties kan dan lastig zijn. Rugdrager prima ik ben 2m en heb rugproblemen (zelfs een apart model gekocht voor grotere mensen ) dit was soms nog een optie. Maar wegens financiële omstandigheden was er geen grotere auto mogelijk om de buggy in mee te nemen.( lees: ik 2m en verhoogde handgrepen op de buggy gebouwd om niet krom te lopen). En dochter groeide goed en rende graag. Meestal los en bij niet luisteren klik het riempje van het tuigje vast. Zo is ze de laatste 10 meter omhoog geklommen op de panarotta bij Levico na de eerste 1000m in de rugdrager. Ze was toen 1.5 jaar. Nu inmiddels 5.5 en luistert beter en snapt het. Heeft echt geen schade opgelopen aan dat tuigje hoor. Heb het er met mn moeder over gehad en die vertelde dat ik precies hetzelfde was als mn dochter nu is. En ik ben er ook niet slechter van geworden en anders tuigje met reklijn ivm vrijheid beperken. Ik vind het erger om kinderen van 4 tot 6 jaar een speen in de waffel te duwen zodat ze maar stil zijn. Of met 2 jaar in een hoekje op de bank te zetten met een tablet.
    Lekker buiten spelen met lego bouwen of iets dergelijks lekker knutselen. Leren ze veel van. En niet pushen het gaat toch niet sneller dan ze zelf kunnen verwerken. 5.5 jaar nee nog geen A diploma want spelen in water is leuker. Maar kan wel al rekensommen van groep 3 oplossen.
    Ik geniet van mijn pappa zijn. En steun mamma waar mogelijk ik werk 40u zij 20. Als ik thuis ben bekommer ik me om onze smurf. Wij doen het zoals ons goeddunkt. Wij zijn er zelf ook niet slechter van geworden.

  • Bram

    Kaats reactie was lekker humorvol, in de trant van de blog… Kind aan een tuigje, ik ben blij dat wij het niet nodig hadden, maar bij onze jongste (9) zou het wel eens makkelijk zijn geweest. Daarnaast, als je kind een avonturier is, verlies je hem snel uit het oog en dat is ook vervelend.. De buggy is beperkender dan een tuigje want daaraan kunnen ze binnen de reikwijdte gewoon alles pakken en ontdekken.

  • Francien

    Groot gelijk. Ik deed mijn jongste zoon aan een tuigje tijdens de zwemlessen van de oudste twee. Bij ons zit je dan langs de rand van het zwembad. 45 min op schoot zitten vond hij maar niks ( best gek voor een twee jarige) en ik vond dat gewurm op schoot en dat armpje steeds vasthouden wat onrustig… Met dat tuigje hadden we allebei een beetje vrijheid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *