opvoeden,  ouderschap,  peuter

Dingen die je hoort als je kind in het openbaar een driftbui heeft

Je moet er geen aandacht aan geven. Daar wordt het alleen maar erger van.
Ik geef liever aandacht aan mijn kind dan aan ongewenste adviezen van mensen die ons niet kennen, maar bedankt.

Je moet wel grenzen stellen, anders houdt dit gedrag nooit op.
Mijn grens ligt wat hoger dan die van jou denk ik. Ik kan gewoon heel veel hebben.

Is hij altijd zo?
Nee hoor, alleen als hij een paar energydrankjes op heeft, hoezo?

Ze is boos hè!
Oh, nu je het zegt! Ik vroeg me al af waarom ze zo krijsend over de grond rolde.

Je zou hem toch achter het behang plakken!
In de muur inmetselen lijkt me een beter idee.

Als míjn kind zo zou doen, zou ik dat niet accepteren. Ik zou er korte metten mee maken.
Ik vind het juist leuk dat ze zo doet. Dan krijgen we lekker veel aandacht.

Je moet hem gewoon leren dat hij rustig naast je moet lopen.
Oooh, is dat het. Wat stom, nou heb ik hem al geleerd dat hij woedend over de grond moet rollen, maar dat was dus niet goed?

Is er thuis misschien iets gebeurd?
“Ja, ze moest haar jas dichtdoen.”

Je zou hem moeten laten onderzoeken. Misschien heeft hij wel ADHD.
“Dat hebben we gedaan. De psychiater zei dat wij gewoon niet kunnen opvoeden.”

Het is gewoon aandachttrekkerij.
Dat klopt, hij krijgt alleen maar aandacht als hij zich krijsend op de grond werpt.

Mijn buurjongen was ook zo, maar die is heel erg veranderd sinds hij een pilletje slikt.
Ik geef hem iedere ochtend XTC, maar dat werkt niet echt geloof ik.

Pittig hoor, zo’n kind.
Het kind valt wel mee, maar al dat ongewenste commentaar dat ik krijg, pff.

Waarom neem je hem dan mee als je boodschappen doet?
Ik heb hem één keer thuisgelaten, maar toen brak hij daar de tent af. Was ik vergeten hem in de bench te doen, haha, zó stom van me!

Je moet haar gewoon laten uitrazen, daar leert ze van.
Dat hebben we een keer geprobeerd, maar na drie dagen stonden de buren boos voor de deur.

Sommige ouders gaan, als hun kind zo doet, óók over de grond rollen. Dan houdt het kind meteen op.
Heb ik laatst ook gedaan. Ik mocht van mijn man niet eens een ijsje. Mooi dat het niet werkte.

Je laat hem toch niet zo liggen? Straks nemen ze hem mee!
Ze brengen hem vast heel snel weer terug.

Misschien krijgt ze wel te veel suikers binnen. Ze is ook een beetje dik.
We geven haar alleen maar sla, dus dat kan het niet zijn.
(Maar het is toch niet goed dat ze zo dik is?
Ach, waarom zou ik me daar druk over maken. Er zijn genoeg kledingmerken met een speciale lijn voor kinderen met morbide obesitas.)

Een bezoek aan de kinderfluisteraar kan heel helpend zijn.
Daar zijn we geweest, maar mijn kind schreeuwde zo hard dat het gefluister niet te horen was.

Hij heeft z’n dag niet, zeker?
Zeg maar gerust z’n jaar.

Wat zielig!
Ja ik vind het ook heel zielig. Voor mij.

Laat je wel genoeg merken dat je van hem houdt?
Tuurlijk. Als hij op de grond ligt te schreeuwen zeg ik tenminste nog tegen andere mensen dat ze moeten oppassen dat ze niet over hem struikelen (voor het geval ze doof zijn). Anders zou ik wel gezegd hebben: geen idee wie dat kind is, maar hij blokkeert het pad.

Je moet gewoon doen of je doof bent!
Wat zei u?

Misschien moet je zelf in therapie gaan, het kan ook door jou komen dat ze zo doet.
Mijn psychiater zei dat ook. Toen heb ik hem geslagen. Hoe durft hij.

Lees ook: Mijn peuter is een driftkikker

20 Comments

  • Helene & Catharine

    Geweldig weer, als altijd! Als het even tegenzit met bijv lastige kids, is het heerlijk om jouw blog te lezen, we hebben weer lekker zitten schateren, bij deze. Dankjewel! En ga zo door!!!

  • Fleur

    Ik vind jou zo grappig. Die mensen die denken dat ze weten wat het kind heeft. Als ze het zo goed weten, laat je ze het zelf toch een keer oplossen :’)

    • amberblogt

      Nee, eigenlijk jokte ik.
      Zodra mijn zoontje van 2 begint te huilen, beginnen de buren op de muur te rammen. Dus als hij heel eventjes wakker wordt ’s nachts, zorgen zíj ervoor dat hij niet meer in slaap komt. Grrr. 🙁

  • Debbie

    O geweldig
    Dankjewel dat je deze blog heb
    Soms kreeg ik het gevoel dat het ook echt aan mij lag met al die goed bedoelde niet gevraagde afkeurende opmerkingen van onbekende en ook bekende
    Er staan weer geweldig mooie zo herkenbare stukjes en dan je antwoorden buikpijn van het lachen

  • Erika

    Ik hoorde ooit van iemand : het gaat over voor ze 20 jaar zijn, maar wanneer precies weet ik niet. Daardoor schoot ik enorm in de lach en kindlief raaste lekker door.
    Inmiddels zijn ze 19 en 21 en inderdaad, het komt niet meer voor ☺

  • Joyce

    Ik ga meestal op een meter of 2 afstand staan kijken als hij weer zo’n bui heeft. Lekker zelf uit zoeken. Een ieder die naar hem kijkt en naar mij krijgt standaard het antwoord: Alleen vandaag gratis af te halen.

    Meestal kijken ze je dom aan en lopen door, een enkele vind het grappig en dan krijg je best leuke gesprekken

  • J. Wegman

    Wat mooi, al die opmerkingen.
    Deze is goed:
    “Je zou hem toch achter het behang plakken!
    In de muur inmetselen lijkt me een beter idee.”
    Toen onze dochter 4 jaar was gingen we verhuizen. De laatste paar dagen voor de verhuizing werd ze steeds stiller en in de drukte hadden we dat niet in de gaten. De tweede dag in het nieuwe huis vroeg ze aan mijn vrouw: “Mam, is de sleutel van het oude huis al ingeleverd?” “Ja, hoezo?” vroeg mijn vrouw. Dochterlief, zichtbaar opgelucht : “Oh, gelukkig, dan kan je me niet meer achter het behang plakken!”
    Toelichting: we hadden vaak gezegd dat we haar achter het behang zouden plakken en gaan verhuizen. Daarna hebben we dat nooit meer gezegd.

  • Anna Kuijper

    Wat mij altijd ergert/verbaast zijn ouders die het idee hebben dat hun kind bepaalde dingen niet doet doordat zij t zo goed aanpakken. Ik weet nog altijd niet waarom onze kinderen nooit driftig werden in n winkel. Ze zeiden wel dat t in de bonus was oid (wat dan natuurlijk niet zo was) of ze droegen andere zeer goede redenen tot aankoop aan. Maar zei ik nee, dan vonden ze t wel jammer, maar verder ok. Geen traan, geen boze bui niets, hooguit, logisch, even n sip momentje. Maar ik zal daar nooit trots op zijn of zeggen dat dat onze verdienste is geweest. Om eerlijk te zijn waren we behoorlijk inconsequent en deden we met regelmaat echt domme dingen (als zelf wijzen op extra leuke koekjes op t onderste schap. Of hardop zeggen dat die ijsjes er wel heel lekker uitzagen). Ik heb geen idee waarom mijn kinderen die verder zeker geen doetjes zijn t gewoon accepteerden als mijn man of ik vervolgens nee zeiden. Gewoon n kwestie van mazzel denk ik. En als ik n ouder zag strugglen probeerde ik, als ik meende wanhoop oid te zien, natuurlijk niet als de ouder t gewoon leek te trekken, of ik t andere kindje even kon vermaken. Of vroeg ik, als de situatie t toeliet, of ik ergens mee kon helpen. Alvast wat boodschapjes pakken ofzo. Ondertussen zei ik tegen de mensen met commentaar dat ze gewoon konden doorlopen hoor. Waarom elkaar afmaken als je elkaar ook kunt helpen? Soms heb je geluk en soms heb je pech. Wij hadden weer pech met de nachten. Toch jammer dat er dan nooit iemand langsliep…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *