kinderen,  opvoeden,  ouderschap,  seksuele voorlichting

Mam, waar komen baby’s vandaan?

Euh, zou ‘uit de boerenkool’ een goed antwoord zijn? Ik vrees van niet.

Hét moment is aangebroken om iets te mompelen over ooievaars en dan snel weg te lopen om mijn dochter seksuele voorlichting te geven.
In de afgelopen drie jaar zijn er in ons gezin twee kinderen geboren. Niet meer dan logisch dat de twee oudsten zich begonnen af te vragen hoe zo’n baby nou toch in mama’s buik kwam.
Vooral mijn zevenjarige dochter is er erg mee bezig. (Zoon van tien is iéts meer geïnteresseerd in hoe Pokémon evolueren.) Ze is zelf om de haverklap ‘verliefd’ en praat over trouwen en kinderen krijgen.
Want dat ze mama wil worden, dat staat al heel lang vast. Ze wilde eigenlijk ook dokter worden én ballerina én prinses. Ambitie genoeg dus. Maar…
“Mam, van dansen word je zo móe. En om prinses te worden moet je eerst trouwen met een prins.”
Gedoe allemaal.
“En als ik dokter ben, dan laat ik mijn patiënten in de wachtkamer zitten en dan kom ik gewoon niet. Want dokter zijn is hartstikke ingewikkeld, joh.”
Nee, dan maar moeder. Hoe moeilijk kan dat nou helemaal zijn? Dat doe je met twee vingers in je neus. Moeders hebben een luizenleventje, dus dát ziet ze helemaal zitten. Alleen dan zonder te hoeven stofzuigen en dweilen, alstublieft.
“Maar mama, hoe gaat dat dan precies met zo’n baby?”
Dus ik vertel haar over een eitje in de buik van de mama en dat er dan een zaadje van de papa bij komt.
“Oh, dus dat zaadje gaat dan groeien en dan wordt het een baby?”
Mijn man doet ook een duit in het zakje: “Ja, of een aapje. Sommige baby’s lijken op een aap.”
“Nou,” reageer ik, “de mijne gelukkig niet.”
(Waarop mijn oudste zoon, die van het hele gesprek niets heeft meegekregen, de kamer binnenkomt en vraagt of hij een banaan mag…)
Aan het gezicht van dochterlief is te zien dat ze het verhaal nog niet helemaal begrijpt. Tsja, wie wel, het blijft een onverklaarbaar wonder natuurlijk. Of wij zijn gewoon niet zo goed in het geven van seksuele voorlichting.
Ze peinst: “Maar hoe komt dat zaadje dan in je buik? Moet je dat dan inslikken?”
Euh, nee schat.
Ik leg uit dat verliefde mensen graag met elkaar knuffelen. En soms ook in hun blootje.
Ze trekt een vies gezicht: “Oh! Ik dacht in een luier en een klein shirtje.” (Hoe ze dáár nou bij komt?!)
“Lijkt me opwindend,” zegt mijn man.
“Nee, in hun blootje. En als je dat doet als je groot bent, dan kán er een baby in je buik komen.”
Ik zie mijn kansen om ooit oma te worden met de minuut slinken. Het is duidelijk dat een baby maken in de ogen van mijn dochter maar een smerig karweitje is.
Ze draait zich om naar haar kleine broertje en geeft hem een dikke knuffel. Het lijkt erop dat het gesprek afgelopen is. Pfjieuw.
“Ik vind de baby heel schattig mam. Je hebt hem echt goed gemaakt.”
“Ho ho,” komt mijn man tussenbeide, “ik heb er óók aan meegeholpen, hoor.”
Nou ja… Als hij staat te koken en ik mik in het voorbijgaan één ingrediënt in de pan, ben ik ook niet meteen chef-kok…
“Nietes,” snuift mijn dochter. “Jíj hebt alléén maar het pitje erin gedaan!”

Lees ook: Mijn dochter heeft verkering

2 reacties

  • Selina

    Oh geweldig geschreven! Love it! Onze dochter toen zes vroeg er ook eens na… mijn vriend en ik keken elkaar echt met grote ogen aan: ja en nu…. nu zeggen waar het op staat natuurlijk.
    Gelukkig stond de tv aan en kwam er een reclame voorbij van een heerlijke hamburger. Dochterlief (wat een gigantische lekkerbek is) was meteen afgeleid en zei: nou daar krijg ik echt trek van. Waarop ik antwoord: zal ik dan maar een lekkere cracker met kaas voor je maken??. Dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd dus mevrouwtje at haar cracker braaf op zonder nog een woord over baby’s te reppen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *