kinderen,  ontwikkeling,  school

Ieder kind heeft recht op regulier onderwijs

Tenminste, dat is de mening van sommige ouders. Ik ben het daar niet mee eens.
Onlangs las ik het verhaal over een jongen met het Downsyndroom die naar regulier onderwijs ging, omdat zijn ouders wilden dat hij zoveel mogelijk normaal kon meedraaien in de maatschappij. Ze vonden dat kinderen op speciaal onderwijs geïsoleerd worden.
Maar in groep 6 ging het mis. De school gaf aan ‘handelingsverlegen’ te zijn en men dacht dat het beter was om de jongen naar een school voor speciaal onderwijs te laten gaan. Dit stuitte zijn ouders zozeer tegen de borst, dat ze hem nu thuis onderwijs geven.
Daar begrijp ik eerlijk gezegd helemaal niets van. Ze willen hun kind niet buiten de maatschappij plaatsen, maar kiezen er vervolgens wel voor om hem dan maar helemáál niet meer naar school te laten gaan. Over geïsoleerd gesproken.
Mijn oudste zoon heeft nooit op regulier onderwijs gezeten. Al op de peuterspeelzaal was hij ‘anders’ dan andere kinderen.
(Meer hierover: Even wennen)
Na een jaar konden ze hem niet meer genoeg bieden. Hij ging naar het MKD en daarna naar een school voor speciaal basisonderwijs (gericht op kinderen met leerproblemen). Ook daar was hij niet op zijn plek, want hij had ook complexe gedragsproblematiek. Dus kwam hij thuis te zitten, want zelfs in een klasje met zeven andere kinderen en maar liefst twee leerkrachten konden ze hem niet aan.
Ik heb vanaf dat moment keihard moeten vechten om weer een school voor mijn kind te vinden. Het probleem was echter dat zijn gedragsproblemen te groot waren voor het speciaal basisonderwijs en zijn leerproblemen te groot voor het speciaal onderwijs (cluster 4). Maar voor een school voor kinderen met leer- en gedragsproblemen was zijn IQ weer net te hoog.
Onze therapeute was er helemaal niet over te spreken dat ik niet gewoon een school koos uit de mogelijkheden die er waren. “Want,” zo wist ze te melden, “andere ouders kiezen gewoon de beste van de twee slechte opties.” (Haar letterlijke woorden!)
Ik moest me inhouden om haar niet te vragen of zij, als ze naar een schoenenwinkel ging waar ze haar maat niet hadden, dan koos voor te kléine of voor te gróte schoenen.
We hadden het wel over een school waar mijn kind nog minimaal zes jaar naar toe moest gaan. Als mijn kind niet in een hokje past, ga ik niet lopen proppen zodat hij er wél in past. Ik wil namelijk niet dat mijn kind past op een school, maar dat een school past bij mijn kind.
Na maanden waarin mijn zoon tijdelijk een kliniekschool bezocht, was er eindelijk iemand die zich zijn lot aantrok. De directrice van een school voor speciaal onderwijs zag het wel zitten om voor kinderen als mijn zoon een aparte, kleine klas samen te stellen waarin veel individuele aandacht was voor kinderen met zowel leer- als gedragsproblematiek. Ik ben haar nog steeds zeer dankbaar.
Want nu zit mijn zoon in een klas met gelijkgestemden. En met een heel lieve leerkracht die de kinderen begrijpt en veel tijd aan ze kan besteden.
Recht op regulier onderwijs is in mijn ogen grote onzin. Ieder kind heeft recht op onderwijs. En het mooiste is het als ieder kind onderwijs krijgt dat bij hem past. Dat geldt voor mijn speciale kind, maar ook voor ieder ander.
Ik zou er namelijk óók niet om staan te springen dat mijn dochter van zeven in een klas zat met een heleboel zorgenkinderen die de aandacht van de leerkracht opslokken. Mijn dochter heeft recht op regulier onderwijs, omdat zij een ‘normaal’ kind is.
Mijn zoon is niet ‘normaal’; hij valt buiten de norm. Dan kan ik hem tegen wil en dank wel in een hokje duwen, maar daarvan wordt hij niet opeens wél volgens de norm. Sterker nog, daardoor zou hij alleen maar méér opvallen.
En dat zou betekenen dat hij zelf gaat beseffen dat hij ‘anders’ is. Iets dat hij nu niet weet en dat vind ik prima. Hij weet dat hij het fijner heeft in een kleine klas en dat hij daarom niet op een reguliere school zit. En verder zal het hem aan z’n derrière oxideren, om het netjes uit te drukken.
Wij leggen thuis ook niet de nadruk op hoe goed de kinderen op school presteren. Mijn zoon leert weliswaar langzaam, maar hij heeft een heel groot empathisch vermogen, is heel sociaal en doet overal ontzettend zijn best voor. Dat zijn kwaliteiten die minstens zo belangrijk zijn en misschien wel belangrijker.
Einstein schreef ooit: “Iedereen is een genie. Maar als je een vis beoordeelt op zijn vermogen om in een boom te klimmen, zal hij zijn hele leven denken dat hij dom is.” En zo is het maar net.
Dus recht op regulier onderwijs voor ieder kind? Nee. Recht op passend onderwijs? Ja.
En dan bedoel ik niet de term die de regering gebruikt om te verdoezelen dat de hervormingen in het onderwijs alleen maar om geld draaien. Dan bedoel ik onderwijs dat past bij het individuele kind. En niét bij de wens van ouders om een normaal kind te hebben, terwijl ze dat niet hebben.

2 reacties

  • Annemiek

    Ik ben het helemaal met je eens. Onze zoo past ook niet op regulier onderwijs. We wachten nog 1 onderzoek af en gaan dan kijken naar wat de voorwaarden zijn om hem tot leren te krijgen. Met dat pakket gaan we waarschijnlijk 2 scholen bezoeken en hopelijk zeggen ze dan hee daar kunnen wij wat mee. Het lijkt er wel op dat hij een puzzelkind is en een disharmonisch ontwikkelingsprofiel heeft.

    • amberblogt

      Ja, dat herken ik van mijn eigen zoon. Ik wens jullie heel veel succes en geluk met de zoektocht. Hopelijk komt er een school die goed bij hem past.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *