kinderen,  ouderschap

Kinderen en schoonheidswedstrijden

Bijna iedereen heeft weleens gehoord van het fenomeen ‘beauty pageants’; schoonheidswedstrijden die vooral populair zijn in Amerika (je verwacht het niet).
Met name de wedstrijden voor kinderen zijn nogal controversieel. Het TLC-programma ‘Toddlers & Tiaras’ was ook in Nederland erg populair en vaak het onderwerp van gesprek.
Met een mengeling van plaatsvervangende schaamte en leedvermaak heb ik het ook een aantal keer bekeken.
Wat me allereerst opviel was dat de moeders die hun kind aan zulke onzin lieten meedoen zelf vaak nogal lelijke, uitgezakte horken waren. Misschien probeerden ze via hun kind een jeugdtrauma te verwerken of zo. Of wellicht hadden ze in hun jeugd altijd verlangd naar een Barbie die je naar hartenlust kunt kleden, kappen en laten bewegen zoals je dat zelf wilt.
Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik op dat gebied best bewondering voor die moeders heb.
Als ik probeer om mijn oudste dochter iets te laten dragen dat ze niet mooi genoeg vindt (lees: een broek) krijg ik gewoon te horen dat ik mijn hoofd in een taart moet stoppen (Waargebeurd! Dat ze dat zei, bedoel ik. Niet dat ik gehoorzaamde. Jammer hè!)
Doe ik een poging om de haren van mijn dochter te kammen, dan roept ze binnen twee seconden al dat ik moet ophouden haar te martelen.
En als ik wil dat ze in beweging komt vertikt ze het gewoon – al moet ik wel zeggen dat ik haar dan meestal vraag om haar kamer op te ruimen en niet om een sexy dansje uit te voeren voor een jury.
Maar dat die moeders het voor elkaar krijgen om hun dochters precies te laten doen wat er van ze verlangd wordt, is dan ook het enige dat ik er knap aan vind. (En ook wel een beetje sneu, trouwens. Als je een gehoorzame pop wilt, koop dan een marionet.)
Juist omdat het zo belachelijk en over de top is, vond ik het wél leuk om naar te kijken. Zolang ik er tenminste niet bij bedacht dat die kinderen gewoon verpest werden door hun eigen moeders, in de hoop naar huis te gaan met een welluidende titel als ‘Ultimate Grand Amazing Beauty Queen Supreme’ of iets in die trant.
Ik zag kinderen van nog geen vier wiens benen geschoren en wenkbrauwen geëpileerd werden en die gebitjes droegen omdat het natuurlijk géén gezicht is als ze aan het wisselen zijn. (Stel je voor. Straks zie je nog dat het kinderen zijn in plaats van Barbies, dat kan natuurlijk niet.)

Lees ook: Mijn dochter heeft verkering

Er was een klein meisje dat op het podium plat op haar mond viel. De enige reactie van haar moeder was: “Oh nee! Toen ze viel zag je dat haar luier onder haar broekje vandaan komt.”
Wat helemáál erg was: het kind begon ook nog te huilen. Snot en kwijl dropen helemaal over het gezicht en alle make-up werd geruïneerd. Dat vond ik zó zielig!
Was haar moeder er voor niks een halve dag mee bezig geweest.
Ik zou me als moeder toch eerder zorgen hebben gemaakt over of het kind zich bezeerd had én of haar tandjes nog heel waren, maar dit meisje had gelukkig al een kunstgebit.
Een andere moeder was woedend omdat haar dochter een prijs gewonnen had voor ‘beste persoonlijkheid’ en verklaarde haar boosheid als volgt: “Persoonlijkheid betekent eigenlijk dat je lelijk bent en dat ze niks beters kunnen bedenken over je.”
(Aha. Nou, ben ik even blij dat ik geen persoonlijkheid heb. Daar heb je in het leven verder ook niks aan. Kun je beter knap zijn.)
Maar goed, wat bezielt zulke moeders nou eigenlijk?
Meerdere moeders waren van mening dat hun kinderen zelfvertrouwen kregen van die pageants, omdat ze veel complimenten kregen over hun uiterlijk.
Juist, over hun uiterlijk. Nadat ze drie uur in de make-up gezeten hebben, een pruik hebben opgezet en een te kort jurkje dragen.
Volgens mij is de boodschap die een kind daarvan krijgt juist: “Je bent niet goed genoeg zoals je van jezelf bent.”
Daar krijg je inderdaad een boel zelfvertrouwen van, ja.
Behalve met de kinderen zelf, werd er ook gerommeld met hun foto’s. ‘Retoucheren’, noemden de ouders dat. (Ik pleit zelf voor de term ‘renoveren’. Of laten we er niet omheen draaien: ik noem het gewoon ‘ondersmeren’.)
Zo zag ik twee foto’s van een baby voorbijkomen. Op de ene foto stond een kindje in weliswaar een afgrijselijke jurk, maar met een enorm schattig koppie. De andere foto was zó bewerkt dat het arme kind amper te herkennen was. De wimpers waren drie keer zo lang, ze droeg make-up en haar haren waren opgestoken.
Ik vraag me echt af wat er in het hoofd van haar ouders was omgegaan. Ik vermoed ongeveer het volgende:
“Lieverd, zullen we iedereen in de familie een foto van onze Precious (want zo heet ze natuurlijk) sturen?”
“Nou, zouden we dat wel doen?”
“Nu je het zegt, haar kapsel ziet er niet uit.”
“Misschien moeten we Bob vragen of hij de foto een beetje kan retoucheren. Dan hebben we eindelijk het kleine meisje dat we altijd al hadden willen hebben.”
“Ja, maar wat doen we dan met haar haar?”
“Ik dacht… iets hoeriger misschien?”
“Perfect!”
Je moet toch behoorlijk veel zaagsel in je hoofd hebben om je dochter, al is het maar op de foto, zo toe te takelen, zou je denken.
Helaas zijn er veel mensen die serieus menen dat het goed is voor kinderen als ze op jonge leeftijd door hun ouders geëxploiteerd worden.
Ik zag een tijdje geleden op tv een Amerikaanse zakenman die de missverkiezingen voor kinderen ook naar Nederland wilde brengen. Want dat was zo goed voor de deelnemertjes. Deze kinderen waren, volgens deze zakenman, namelijk de toekomstige directeuren, politici en tv-persoonlijkheden.
Hmm. Als ik denk aan de gemiddelde politicus en tv-persoonlijkheid in Amerika geloof ik dat wel ja.
Maar je kunt mij toch niet vertellen dat het wénselijk is dat je kind zo triest eindigt?

een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *