kinderen,  opvoeden,  ouderschap,  over mezelf

Ik ben een waardeloze moeder

“Respect hoor! Ik doe het je niet na!” Dat is wat ik, als moeder van vier jonge kinderen, vaak van andere ouders te horen krijg.
Dan zeg ik: “Ach, je groeit erin hè. Ik kreeg ze gelukkig niet alle vier tegelijk. En de oudste twee zijn al aardig zelfstandig.”
Wat ik niet zeg, maar wel vaak denk, is dat ik het soms best zwaar vind. En dat ik het af en toe ook heel knap van mezelf vind dat ze aan het einde van de dag allemaal goed gevoed, schoon en tevreden in hun bedden liggen.
Want vier jonge kinderen hebben is veel werk. En ik doe heel veel in mijn eentje, omdat mijn man een baan met wisseldiensten heeft en er een heel ander ritme op na houdt dan de rest van het gezin.
Natuurlijk voel ik me reuze trots als ik ergens rijd met mijn hele karavaan (kind voorop de fiets, kind achterop, kind in de fietskar en kind naast me op zijn eigen fiets). Dat zijn de momenten waarop ik me een zeer geslaagde moeder voel. Allemaal van míj, denk ik dan.
Maar er zijn ook momenten waarop ik mezelf een moeder van niks vind. Dat mag je best weten. Ik denk dat iedere ouder wel eens van zichzelf vindt dat ‘ie er niks van bakt.
Ik vind dat bijvoorbeeld van mezelf als ik kijk naar de stapels en stapels was (schone weliswaar) die nog opgevouwen in de kasten gelegd moet worden. Ik overdrijf als ik zeg dat de Mount Everest er niks bij is, maar de Vaalserberg beklimmen is een kleinere uitdaging.
Als ik even in de keuken bezig ben en vervolgens de woonkamer aantref alsof Barbie (de pop) er zojuist een bomaanslag gepleegd heeft op Legoland.
Als ik een telefoongesprek probeer te voeren en kleine zus precies dat moment uitkiest om in een ontzettende huilbui uit te barsten – compleet met gierende uithalen, omdat ze Teletubbies wilde kijken en ik dat voor haar aangezet heb, maar ze nu de Teletubbies haat en per direct, pronto, onmiddellijk ‘Masha en de Beer’ wil kijken. (En ik dan besef dat degene aan de andere kant van de lijn dit hoort: “Mastebeer! Mastebeeheeheer!”)
Als grote broer en grote zus elkaar de hersens bijna inslaan omdat ze allebei het groene bord willen. Grote zus wil altijd het roze bord, totdat grote broer het groene bord heeft, want dan wil ze het groene bord. En als hij dan zo lief is om te zeggen dat ze het groene bord wel mag, dan hoeft ze het niet meer.
Eigenlijk zou ik voor straf gewoon van die heel lelijke bruine jarenzeventigborden met oranje bloemetjes voor ze moeten kopen, maar daar zou ik dan zelf weer van moeten janken.
Als we er ’s ochtends halverwege school achterkomen dat de gymtas van grote zus nog thuis ligt en we weer helemaal terug moeten. En dan hijgend de school binnenrennen op het moment dat de tweede bel gaat en de juf poeslief aan mij vraagt: “Lukte het niet om op tijd te komen?” (Overbodige vraag.)
Als ik op Instagram allemaal perfecte foto’s zie van perfect gestylde kinderen in wiens kleding nooit een vlekje zit en wiens schoenen nooit versleten neuzen hebben. Moeders wiens huis er iedere dag uitziet alsof er straks een fotograaf van VT Wonen langskomt. En moeders die altijd gekleed zijn alsof ze zometeen naar een feestje gaan, in plaats van de afwas te gaan doen en te stofzuigen.
Meisjes met haren die zo kunstig gevlochten zijn dat ik me afvraag of hun moeders misschien zijn afgestudeerd in hogere wiskunde.
En moeders die elke dag voor de gezelligheid koekjes bakken, zonder dat de keuken daarna ontploft is. En dat die koekjes dan ook nog gelúkt zijn en heerlijk smaken en dat die moeders er toch slank bij blijven.
En oh ja, als ik dit stukje typ en op de klok kijk en bedenk dat een verstandige moeder nu allang op één oor gelegen had en ik besef dat ik nooit een echt verstandige moeder zal worden.
Ik wéét gewoon dat ik al die dingen allemaal nooit voor elkaar ga krijgen zonder gillend gek te worden. Dat accepteer ik dan maar van mezelf, want ik heb liever dat mijn kinderen later zeggen dat het bij ons thuis altijd zo gezellig was dan dat ze zeggen dat het altijd zo schoon was, dat hun haren altijd volgens de laatste mode gekapt waren en dat mama er altijd zo hip uitzag.
Chapeau voor moeders die dat allemaal wel lukt en bij wie het óók nog heel gezellig is, ik vind het knap, maar voor mij is het niet weggelegd. Ik ben soms gewoon een waardeloze moeder die maar wat doet, in de hoop dat de kinderen dat overleven.
Ik haal gewoon even een snoetenpoetser over hun gezicht, parkeer ze in de enige hoek in de huiskamer waar het toevallig wél netjes is en beloof ze een snoepje als ze lief lachen voor de foto. Filtertje erover en hup, op Instagram. Dan kunnen andere moeders zich weer afvragen: Hoe doet ze dat toch? Respect hoor, ik doe het haar niet na.
Haha, ik weet wel beter.

Lees ook: Gekke adviezen die ik als moeder kreeg

3 reacties

  • Marlies

    Heel herkenbaar dit…alleen als wij een gymtas vergeten zeggen mijn kids…nou en, dan gym ik in m’n kleer (scheelt weer een extra rit naar huis 😉 ). En die gestyleerde woningen op de foto? Waar leef je voor? Toch zeker niet voor je huis? Als ik mijn kids op de foto zet en het huis is een rommel dan is dat pech . Die mounteverest bergen was heb ik ook met 4 kids en m’n schoonzusje verzuchtte vanochtend, zooo ik dacht dat ik veel was had met 1 kind…het is dus gewoon veel en oneindig…maar bij mij krijgen ze weleens hun kleding 2 dagen aan (ook als er al wat vlekken op zitten…) En het kan me eigenlijk niet schelen wat anderen ervan zeggen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *