kinderen,  ontwikkeling

ADHD bestaat helemaal niet

“ADHD bestaat helemaal niet.”
Mijn zoon (nu 10) kreeg op driejarige leeftijd de diagnose ADHD. Inmiddels weten wij dat het geen ADHD is, maar veel van wat we zien bij hem lijkt er wel enigszins op. Hij heeft tot op de dag van vandaag veel baat bij medicijnen die de scherpe randjes van zijn moeilijke gedrag af halen.
Ooit dook er op internet een artikel op, waarin stond dat ADHD een ziekte is die verzonnen is om de kas van de farmaceutische industrie te spekken.
Een aantal jaar geleden overleed Leon Eisenberg, een Amerikaanse psychiater. Op zijn sterfbed zou hij onthuld hebben dat ADHD een ‘verzonnen ziekte’ was, zodat farmaceuten grof geld konden verdienen aan medicijnen voor deze aandoening. Dat leidde uiteraard tot vele verontwaardigde reacties.
ADHD bestaat dus helemaal niet, was een veelvoorkomende misvatting.
Natuurlijk bestaat ADHD wel. Dr. Eisenberg heeft niet beweerd dat ADHD een verzonnen ziekte is, maar een ‘gefabriceerde’ ziekte, omdat de genetische aanleg voor ADHD wordt overschat.
ADHD is de benaming voor een samenraapsel van symptomen. Heb je zeven of meer van die symptomen, dan wordt dat ADHD genoemd. Ze hadden het net zo goed geen naam kunnen geven. Of een andere naam. Dat neemt niet weg dat de symptomen bestaan en dat mensen er daadwerkelijk last van hebben.
Helaas voor de complotdenkers is ADHD dus geen verzonnen ziekte, maar een echte aandoening.
In onze maatschappij is het een wijdverbreid idee dat ‘bijna ieder kind tegenwoordig ADHD heeft’. Helaas denkt tegenwoordig ook iedere malloot dat hij verstand heeft van medische diagnostiek.
Ik geloof zeker dat de term ADHD maar al te makkelijk gebezigd wordt voor een kind dat erg druk is. Mijn zoon zat nog maar net twee uurtjes op de peuterspeelzaal of de juf zei: “Wat is hij druk, zeker ADHD.” (Ik vond dat ASO.)
Wellicht is er sprake van overdiagnosticering en dat is een kwalijke zaak, want dat betekent dat ‘normale’ mensen met een stempel rondlopen. Maar het betekent ook dat mensen die daadwerkelijk te lijden hebben onder ADHD-problematiek negen van de tien keer niet meer serieus genomen worden.
De reden dat er tegenwoordig veel vaker een ADHD-diagnose gegeven wordt, is omdat de wetenschap verder is dan vroeger.
“Vroeger waren kinderen gewoon onhandelbaar en tegenwoordig heeft ieder moeilijk kind opeens ADHD,” is een uitspraak die veel ouders van ADHD-kinderen zullen herkennen. Maar laten we niet vergeten dat mensen vroeger ook dood gingen aan een longontsteking, simpelweg omdat de doktoren niet voldoende medische kennis hadden om ze te genezen.
Dat de diagnose ADHD zo vaak gesteld wordt, is dus tweeledig. Enerzijds weten we dankzij de media veel meer over ADHD en de daarmee samenhangende problematiek, waardoor we ADHD eerder bij onszelf of ons kind herkennen en ons (kind) laten testen op ADHD.
Aan de andere kant weten de medici meer over de complexiteit van psychische afwijkingen. En dus wordt er vaker ADHD geconstateerd. Zoals er ook vaker PDD-NOS, klassiek autisme, het syndroom van Asperger en noem maar op wordt vastgesteld. Maar daar hoor je minder vaak over, dus zal niemand zeggen ‘tegenwoordig heeft ieder kind Asperger’.
ADHD is dus geen term voor een kind dat uitbundig en enthousiast is. Evenmin als een uitbundig en enthousiast kind automatisch ADHD heeft.
Geloof mij, er is nog nooit een ouder naar de kinderpsychiater gestapt omdat zijn/haar kind vrolijk en uitbundig was. (Of het moet Morticia Addams geweest zijn, van ‘The Addams Family’.)
Vaak is aan een kind op het eerste gezicht moeilijk te zien dat het behoorlijke problemen heeft. Bij een buurvrouw of een vriend zal een kind zich anders gedragen dan in de vertrouwde omgeving thuis en op school. Meestal doen kinderen zich bij een ander beter voor dan ze in werkelijkheid zijn. Dat geldt voor alle kinderen en dus ook voor ADHD’ers.
Het zijn namelijk nét gewone mensen, maar dan met een aandoening. Die dus wél bestaat.

Lees ook: De waarheid over de peuterpuberteit

7 reacties

  • Carolien

    Mooi geschreven en helemaal waar. ADHD staat niet voor Heel Druk maar voor een concentratiestoornis. En daar kun je als adhd-er of add-er behoorlijk last van hebben. Overigens zijn er ook heel veel positieve kenmerken die adhd-ers gemeen hebben!

  • Lindsey

    Goed stuk zeg! Bizar om te lezen ook…. onze zoon heeft ook op zn 3e de diagnose gekregen!
    Die opmerkingen over Adhd in de maatschappij herken ik dus ook echt!

  • Annemiek

    Dat geldt ook voor autisme. Onze zoon heeft de diagnose ASS gekregen (autisme) uit de DSMgids. Er wordt nog niet zo lang met die diagnose gewerkt maar hier wordt een code gegeven aan ASS en via die code (bijv 5) weet men ongeveer wat de symptomen zijn. Omdat asperger, pdd-nos, etc. te complex uit te leggen was en ik dacht ook omdat er veel overlappingen zijn is er voor deze methode gekozen. Hij wordt dus wel in een hokje geplaatst maar meer met zijn symptomen dan zijn “ziektebeeld”. Ik zeg nog wel steeds dat hij autisme heeft omdat ASS ook niet duidelijk is in het “gewone” publiek.

  • Yvette Boeije-Spreen

    Mijn zoontje heeft ADHD. Dit is pas een jaar geleden vastgesteld, hij is elf. Ook wij wilde hem geen stempel geven en hebben daardoor lang gewacht met testen. Ik zeg altijd dat hij meer last van de AD dan de HD heeft. Hij kan zich namelijk heel mieilijk concentreren, maar is niet hyperactief. Met medicijnen heeft hij nu meer rust in zijn hoofd en kan zich daardoor beter concentreren. Geen enkel persoon met ADHD is hetzelfde; het loopt van licjte gevallen tot zware gevallen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *