kinderen,  ontwikkeling,  opvoeden,  ouderschap

Straf is zielig voor je kind

Als je hip en trendy wilt zijn in opvoedland, moet je je kinderen tegenwoordig opvoeden zonder ze ooit te straffen.
Het is namelijk erg belangrijk dat je je kind in zijn of haar waarde laat. Wanneer een kind vervelend doet, dan bedoelt het daarmee namelijk dat het aandacht wil en dat het ergens mee zit.
Zelfs als je kind volledig onuitstaanbaar gedrag vertoont (lees: zusje van de trap duwt/het buurjongetje bijt et cetera) mag je het vooral geen time-out geven. Nee, je moet het gedrag beantwoorden met aandacht en een knuffel.
Dat klinkt misschien wel leuk, maar werkt dat ook in de praktijk? Stel, je bent in de supermarkt en je kind krijgt een onbedaarlijke driftbui omdat het geen zak chips krijgt. Probeer het maar eens te knuffelen terwijl het zich krijsend ter aarde werpt. Of doe eens een poging om in gesprek te gaan.
“Lieverd, ik snap dat je graag chips wilt. Mama zou ook best een hele zak chips willen leegeten op dit moment. Maar schatje van me, je zult je er toch bij neer moeten leggen dat je vandaag geen chips krijgt.”
Zie je het voor je? Ik wel. En het idee alleen al werkt op mijn lachspieren.
Nu zijn er helaas veel mensen die ervan overtuigd zijn dat een kind als een onbeschreven blad ter wereld komt. En dat als je kind zich niet weet te gedragen, dit altijd aan de opvoeding ligt en nooit aan het karakter van het kind.
Deze mensen hebben doorgaans de ervaring dat hun manier van opvoeden goed werkt.
Dientengevolge denken ze dat die opvoedmethode de enige juiste is en dat degenen met een temperamentvol kind ‘gewoon niet kunnen opvoeden’.
Het zou bijna lachwekkend zijn, als het niet zo triest was. Ik heb vier kinderen die alle vier door dezelfde ouders op dezelfde wijze worden opgevoed en tóch zijn ze allemaal zeer verschillend. De een is snel driftig, de ander nooit. De een gaat ’s avonds graag naar bed, de ander schreeuwt graag een halfuur voordat hij gaat slapen.
Met de juiste opvoeding creëer je echt niet automatisch engeltjes. Maar als je je kind stelselmatig negeert, overvoert met snoep en tot middernacht laat opblijven, dan kun je er wel van op aan dat het kind een onopgevoede snotaap wordt.
Ik heb het nooit geprobeerd, maar dat is alleen maar omdat kinderen zich toch al geregeld gedragen als gorilla’s met een geestelijke achterstand. En ik heb niet echt zin om af te wachten wat er gebeurt als ik ophoud met pogen tot opvoeden.
Maar dat is dus wel één van de trends die momenteel gaande is.
Althans… Ik neem aan dat degene die heeft bedacht dat je een kind niet moet straffen, daarmee niet bedoeld heeft dat je maar helemáál moet stoppen met opvoeden. Want als dat de bedoeling was, had ‘ie dat ook wel meteen kunnen zeggen.
Al zou hij daarmee wel behoorlijk voor schut gestaan hebben, want zeg nou zelf: “Opvoeden heeft geen zin; stop ermee en het komt vanzelf goed,” is niet echt een best motto.
Zo zal het dus ongetwijfeld niet bedoeld zijn. (Hoe dan wel, dat moet je mij ook niet vragen.) Maar als ik om me heen kijk interpreteren veel mensen het wél op die manier.
Tegemoetkomen aan de behoeften van je kind betekent in hun ogen dat je een kind in alles zijn zin moeten geven, omdat het zich anders verdrietig en afgewezen gaat voelen.
Tsja. Kinderen moeten natuurlijk vooral niet leren dat het leven vol tegenslagen zit. Voor je het weet zijn ze nog teléurgesteld! En dat moet natuurlijk te allen tijde voorkomen worden. (Sarcasme uit.)
Nou heb ik toevallig nieuws.
“Ik begrijp het wel hoor, je bent natuurlijk moe omdat je bent wezen stappen dit weekend. Rust maar eens even goed uit, we verplaatsen de vergadering wel naar volgende week,” is iets wat je een werkgever nooit zult horen zeggen. Als je voortdurend te laat komt op je werk of je werkzaamheden veronachtzaamd, dan word je er na verloop van tijd gewoon uitgeknikkerd.
Drie keer raden hoe je je dan voelt.
Míjn credo is dus: geef je kinderen het gevoel dat ze ertoe doen, maar als ze zich gedragen als monsters mag je ze best even op de vingers tikken (figuurlijk dan, want voor je het weet heb je Jeugdzorg op de stoep staan).
Als ze later een treinstel vernielen hoeven ze ook niet te rekenen op begrip.
Beter nu voor straf op de gang, dan later in ’t gevang.

2 reacties

    • Jan

      We kunnen hieruit leren dat alles wat trendy en hip is, meestal ook een karikatuur is. Iets is mode. En mode wordt in onze maatschappij vaak vertaald als regel terwijl het niet meer betekend dan manier. Één manier om iets te doen naast vele andere manieren. Mode is een eeuwigdurende wipwap. De vrije hippies uit de jaren 60 en 70 kregen kinderen die vaak veel behoudender en preutser waren, linkse ouders krijgen vaak rechtse kinderen en omgekeerd. Het vermijden van straffen en zeker van lijfstraffen is nog een nawee van de flower power. De huidige verkondigers hiervan lopen dus een tijdje achter of zijn het wiel opnieuw aan het uitvinden, maar één ding is redelijk zeker, hun kinderen zullen het weer anders aanpakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *