ouderschap

Ouderschap – verwachting versus realiteit

Als meisje keek ik graag naar de serie Full House (met ‘uncle Jesse’, ja – die met dat mooie haar).
Om de één of andere schimmige reden – waarschijnlijk omdat ik gewoon totáál geen idee had – dacht ik dat ik dankzij die serie een realistische kijk op het ouderschap had.
Zo zou het bij mij thuis later ook gaan, had ik bedacht.
Ha!
Niet dus.
Zoek de verschillen.

1)
Verwachting:
De kinderen doen iets stouts. Ik leg rustig uit waarom dat niet mag. De kinderen luisteren naar mijn preek, daarna geven we elkaar een knuffel en het voorval is vergeten en vergeven.
Realiteit:
De kinderen doen iets stouts. Ik schreeuw tegen ze dat ze onmiddellijk moeten ophouden met dat stomme gedoe. Ze luisteren voor geen meter. Ik word nog bozer en ga dreigen dat ze de rest van de dag op hun kamer moeten zitten.

2)
Verwachting:
De kinderkamers zijn zorgvuldig gestyled en zien er altijd uit alsof er ieder moment een fotograaf van een woontijdschrift kan binnenkomen. Al het speelgoed zit netjes gesorteerd in boxen onder het bed.
Realiteit:
De kinderkamers zijn zorgvuldig gestyled, maar zien er altijd uit alsof er ieder moment een boze moeder met een vuilniszak kan binnenkomen. Er staan potloodkrassen op het behang, het speelgoed ligt overal en de boxen waar het in hoort puilen zo erg uit dat ze niet meer onder het bed passen.

3)
Verwachting:
De kinderen zijn gekleed volgens de laatste mode. Zodra hun kleding vies is, worden ze omgekleed. Ik doe de kast open waarin alles netjes op stapeltjes ligt en pak een schoon setje, dat ze zonder protesteren aantrekken.
Realiteit:
De kinderen hebben een eigen smaak die totaal niet overeenkomt met de mijne. Ze worden het gelukkigst van shirts en jurken met grote prints van prinsessen of actiehelden. Als hun kleding vies is, gaat het pas aan het einde van de dag in de was (tenzij het echt smerig of nat is uiteraard). Ze hebben een hekel aan omkleden en de vuile was reikt nu al tot aan het plafond. En als ik hun kast open doe valt er een lawine van kleding over me heen.

4)
Verwachting:
De kinderen spelen graag met hun speelgoed. Ze bouwen hutten, hebben een prachtig ingericht poppenhuis dat ze daadwerkelijk gebruiken en ze maken de heerlijkste gerechten voor me in hun eigen, stylish verantwoorde, houten keukentje. Alleen aan het eind van de middag kijken ze een halfuurtje tv en omdat ze niet anders gewend zijn, mopperen ze ook niet als de televisie weer uit gaat.
Realiteit:
De kinderen hangen het liefst op de bank te ‘Snapchatten’ met mijn telefoon. Ze willen soms een hut, maar die moet ik bouwen omdat ze te ongeduldig zijn om het zelf te doen.
Het prachtige poppenhuis ziet eruit alsof het pasgeleden gebombardeerd is en ze willen alleen met hun keukentje spelen als ze echt water mogen gebruiken – en dat mag bijna nooit van mij. Van hun favoriete speelgoed krijg ik hoofdpijn omdat het lawaai maakt en uitgevoerd is in neonkleuren.
Ze weten exact hoe Netflix, YouTube en de dvd-speler werken en zodra het aan staat gaan ze iets anders doen, zodat de tv fungeert als een soort muzikaal behang. Maar als ik het waag om hem uit te zetten ben ik een ontiegelijk stomme moeder, want het was net zo leu-heu-heuk!!!

5)
Verwachting:
Om de kinderen te leren fietsen zonder zijwielen offer ik een hele zaterdagmiddag op om achter ze aan te rennen en ze aan te moedigen. Aan het einde van die middag hebben ze het fietsen volledig onder de knie, omdat ze goed geluisterd hebben naar hoe het moet en geduldig geoefend hebben
Realiteit:
Mijn oudste was vier toen hij ging oefenen zonder zijwielen. Ik rende twee seconden achter hem aan en toen kon hij het.
Mijn tweede ging op haar vierde voor het eerst zonder zijwieltjes fietsen, viel één keer en wilde nóóit meer fietsen. Ik ging dreigen dat ze dan over acht jaar op een fiets met zijwielen naar de brugklas moest, maar dat hielp niet.
Pas toen ze zes was waagde ze een nieuwe poging en ze fietste meteen weg.

6)
Verwachting:
Natuurlijk maken kinderen wel eens ruzie, over wie met het favoriete Playmobilpoppetje mag spelen of zo. Maar tijdens een time-out op hun kamer denken ze goed na over wat er verkeerd ging en verzinnen ze een oplossing. Ze bieden hun excuses aan de ander aan en spelen dan zoet samen verder.
Realiteit:
Natuurlijk maken de kinderen wel eens ruzie, over wie er met het favoriete Playmobilpoppetje mag spelen of wie er naast mama op de bank mag zitten of wie de rommel gemaakt heeft die van mama opgeruimd moet worden of wie er mag bepalen wat er op tv gekeken wordt of wie er vals speelde bij Ganzenbord of wie de dvd van Pluk van de Petteflet heeft gebruikt als schaatsbaan of wie het stomste kind van de hele wereld is of zo. Tijdens een time-out op hun kamer gaan ze gewoon spelen. En als ze weer naar beneden mogen komen om de ruzie op te lossen weten ze allang niet meer waarover het ging en ruziën ze gewoon verder.

7)
Verwachting:
Ik zet de wekker op tijd, zodat we ’s ochtends rustig kunnen ontbijten en aankleden. We eten samen aan tafel, ik smeer de broodjes voor de lunch en na het tanden poetsen en haren kammen stappen we rustig op de fiets, zodat we ruim voor de eerste bel op school aanwezig zijn.
Realiteit:
Ik zet de wekker op tijd, maar slaap er negen van de tien keer doorheen, waardoor we ’s ochtends altijd haast hebben. De kinderen ontbijten terwijl ik de broodjes voor de lunch smeer, de tassen inpak en drieëndertig keer moet zeggen dat ze nú hun schoenen en jas moeten aantrekken. Er zijn broodtrommels weg en ze zijn hun lievelingsschoenen kwijt. We stappen veel te laat op de fiets en komen hijgend aan als de tweede bel al gegaan is. De juf is verbaasd als we een keer op tijd zijn.

8)
Verwachting:
Iedere avond sta ik uitgebreid te kokkerellen en zet ik de kinderen een gezonde, verantwoorde maaltijd voor, waarvan ze met smaak eten omdat ze er van jongs af aan mee bekend zijn. Het ene gerecht dat ze echt niet lekker vinden maak ik gewoon niet voor ze, want kinderen hebben ook recht op hun eigen mening.
Realiteit:
Mijn man kookt altijd, omdat bij mij alles aangebrand of halfgaar op tafel komt. Wat er geserveerd wordt is meestal gezond en verantwoord, maar de kinderen vinden alles vies. Ze eten met lange tanden en als ik ze alleen zou geven wat ze lusten zouden we iedere dag patat of pannenkoeken eten.

9)
Verwachting:
Nuchter als ik ben, weet ik dat lang niet alle kinderen even knap, fantastisch en geweldig zijn. Ik ben natuurlijk niet zo’n muts die ontzettend bevooroordeeld is ten opzichte van haar eigen kinderen en kan het heus wel zien als hun neus eigenlijk een beetje te groot is of ze een vervelende karaktertrek hebben. Maar uiteraard zijn ze voor mij toch de leukste kinderen van het heelal.
Realiteit:
Bevooroordeeld als ik ben, vind ik dat mijn kinderen alle vier even knap, fantastisch en geweldig zijn. Hun neuzen zijn precies in proportie en hun vervelende karaktertrekken maken mijn kinderen gewoon uniek.
Uiteraard zijn ze voor mij de leukste kinderen van het heelal en ver daarbuiten, duh.

10)
Verwachting:
Mijn leven lijkt op Full House en mijn man op uncle Jesse.
Realiteit:
Mijn man is kaal.
En ik heb een vol huis, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Lees ook: Wat ik zeg versus wat mijn dochter hoort

een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *