kinderen,  over mezelf,  winkelen

Tweedehands spullen: vies en raar?

Opgroeiende kinderen kosten veel geld. Om op de grote kostenposten van kleding en speelgoed te besparen ga ik graag naar de kringloopwinkel.
Mijn man en ik hebben er bewust voor gekozen dat ik thuis ben om voor de kinderen te zorgen en hij de kostwinner is. Soms moeten we daarom creatief met ons geld omgaan.
In de kringloopwinkel vind ik vaak leukere dingen dan bij de bekende discountwinkels. En ik ben er minstens zo goedkoop uit.
Behalve met mooie kleding zoals handgemaakte jurkjes en gehaakte vestjes kom ik ook geregeld thuis met ontzettend leuk speelgoed. Ik scoorde er al eens een rieten poppenwagen voor slechts 3 euro, een houten keukentje voor een tientje en een sprookjeskasteel voor de meiden. Goedkoop én duurzaam.
De laatste jaren begint de kringloopwinkel zijn stoffige imago te verliezen en gaan steeds meer mensen inzien dat weggeven leuker is dan weggooien.
Dat was ‘vroegâh’ (toen ik een klein meisje was) wel anders. Wanneer je tweedehands of zelfgemaakte kleding droeg hoorde je er niet bij en liep je kans om uitgelachen of gepest te worden.
De mensen die daar niet om maalden werden gezien als achtergebleven hippies met sandalen en geitenwollen sokken.
Dat soort types kwamen in een bepaalde periode veel bij mijn ouders over de vloer. Vrouwen met bloemetjesgewaden en veel rinkelende kettingen, mannen in sarongs (Indonesische kleding).
Ik herinner me nog een kale man met de naam Freek (ze heetten nooit gewoon Jan of Ronald) die zichzelf ‘natuurgenezer’ noemde. Hij droeg kleurige sarongs met daaronder sandalen, wist heel veel over astrologie en de heilzame werking van mineralen. En hij wist te vertellen dat het drinken van je eigen ochtendurine zéér gezond moest zijn. Hij had zelf ook vaak zijn urine opgevangen en gedronken. (Mijn broertje, destijds 12, ging zowat over zijn nek toen hij dat hoorde.)
In die tijd – ik heb het over zo’n twintig jaar geleden – dacht men dat de kringloopwinkels uitsluitend bevolkt werden door dat soort types.
Maar inmiddels kom je bij de kringloop gewoon dezelfde mensen tegen als in de supermarkt.
Al zijn er ook nog steeds mensen die je er nóóit zult treffen. Mensen die tweedehands spullen raar en vies vinden. Die liever 200 euro neertellen voor een splinternieuwe, geavanceerde wipstoel voor babylief dan voor 5 euro een leuk ‘vintage’ exemplaar te scoren bij de kringloopwinkel. Of die naar de boekwinkel gaan, waar ze 20 euro betalen voor hetzelfde boek dat in de kringloopwinkel 1,25 kost.
Want, zo zeggen zij, als je iets koopt dat van een ander geweest is kun je nooit weten wat ermee gebeurd is.
Tsja. Het is een wilde gok, maar ik denk dat er in die wipstoel gewoon een baby heeft gezeten. En dat boek, dat is waarschijnlijk door iemand gelézen. Dat verwacht je ook niet natuurlijk.
Ik zweer dus bij de kringloopwinkel. Het maakt mij gelukkiger wanneer ik voor 30 euro een compleet nieuwe garderobe voor mezelf heb aangeschaft dan wanneer ik voor datzelfde bedrag bij een dure modeketen net één mouw van een vestje kan betalen.
Er is echter iets dat ik nooit tweedehands zal kopen. Dat zit zo:
Mijn moeder schafte bij de kringloop eens een theepot aan. Mijn broertje weigerde vervolgens pertinent om thee te drinken die uit die pot kwam, want ‘je weet maar nooit wat er met die theepot gebeurd is.’
Gokje: er heeft misschien iemand thee in gedaan?
Mijn broertje: “Stel je voor dat hij van Freek is geweest.”
Je begrijpt: tweedehands servíes komt er bij mij dus niet in.

3 reacties

  • Marjoleine

    Ik ben gek op de kringloop. Kocht 3 wk geleden een braun sinasappelpers voor 0,10 cent! Een Esprit rokje (waar het originele kaartje nog aan hing) voor mezelf voor 2 euro. 2 gave jasjes voor mn dochter voor 1 euro per stuk. Skeelers voor 2 euro. En wat dacht je van glazen voor 10 a 15 cent heb je een wijn/ borrel/ coctail/ martini glas. En vazen alle soorten en maten voor een paar euro. Onze laatste koop waren 2 grote witte lampenkappen, ze zaten nog in de verpakking van de ikea, maar daar waren ze 19.90 per stuk en ik heb 2 nieuwe voor 3 euro.
    Maar ik heb wel 1 voorwaarde ik moet het kunnen wassen!

  • Lea

    Wat een leuk verhaal! Zo’n theepot lijkt zo onschuldig…
    Ik ben zelf ook gek op de kringloopwinkel, bij ons zit ie toevallig vlakbij de supermarkt! Ga vaak even kijken als ik boodschapjes moet doen 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *