baby,  voornamen

Hoe noem ik mijn kind?

Tijdens mijn laatste zwangerschap vond ik de zoektocht naar een naam erg ingewikkeld.
Of nou ja, het zoeken zelf was natuurlijk niet zo moeilijk, maar het vinden wel.
Ik heb serieus vijfduizend jongensnamen doorgespit en ik vond maar twee namen mooi genoeg. Eén daarvan was de naam van mijn oudste zoon, dus die viel al af.
(Voordat je verder leest: dit stuk gaat over mijn persoonlijke mening ten opzichte van bepaalde namen. Het is niet mijn bedoeling om iemand te beledigen – en het staat eenieder ook vrij om een mening te hebben over de namen die mijn kinderen hebben – smaken verschillen immers.)

Tijdens het lezen van die lange lijst viel mij op dat er veel korte namen in stonden die eindigden op een dubbele medeklinker. Blijkbaar is dat mode. Ik begrijp alleen niet zo goed waarom Sep geen optie zou zijn, maar dat ouders dan wél warmlopen voor Sepp. Het is toch gewoon dezelfde naam?
En het lijkt me ook vrij lastig voor een kind dat het zijn hele leven moet uitleggen dat het geen Sep is, maar Sepp. Wat is het verschil?
Aan de andere kant: als je je zoon Sep noemt, zul je hetzelfde probleem houden, maar dan andersom.
Bij het horen van sommige namen hebben veel mensen meteen een associatie met een bepaald milieu. Bij Diliano denk ik niet meteen: die is vast advocaat. (Ik leg eerder de link met bier.) En Roderick-Jan is geen typische naam voor een stratenmaker.
Dat is toch iets waar ik enigszins rekening mee wilde houden. Ik had geen dromen over een zoon met een succesvolle carrière, maar ik zou hem toch ook liever niet willen opzadelen met een naam waarbij mensen een negatief vooroordeel hebben.
Maar ja, dan rijst weer de vraag: wat is negatief? Als je bij het horen van een naam meteen denkt aan een gespierde kerel vol tattoos, is dat dan een negatieve associatie? Voor sommigen misschien wel, maar anderen vinden de naam juist om die reden heel stoer. En denk je bij een bepaalde naam aan een student met halflang haar die op hockey zit, dan kan het zijn dat dat exact is hoe jij hoopt dat je zoon wordt, maar het kan ook een schrikbeeld zijn.
Mijn smaak ligt ergens in het midden. Ik houd, zeg maar, niet van wat men doorgaans associeert met ‘tokkie’ of ‘hockey’. En oh ja, ik houd ook niet zo van hippienamen zoals Splinter, Wolf en Zee.
Ooit zag ik ergens Mensje voorbijkomen. Ik vraag me dan af: waren die ouders bang dat er een Aapje uit zou komen? (Verbaasde uitroep: “Schat! Het is een Mensje!”)
Ik ben ook al niet weg van namen die lijken op namen van Chinese gerechten. Een Engelse voornaam zou ik eveneens niet snel kiezen. En een naam moet voor mij ook vooral niet ingewikkelder gespeld worden dan nodig is.
Zoals je leest ben ik nogal een zeurpiet, maar misschien is iedereen dat wel als het gaat om de naam van zijn kind.
Maar zouden er echt mensen bestaan die denken dat hun dochter het leuk vindt om door het leven te gaan met een naam als Djelanya Raël’sa Chanchelley, roepnaam Djelanya Raël’sa? Je zou jezelf toch om minder in een kast opsluiten.
Ieder zijn smaak natuurlijk, maar ik zou mijn kind geen ingewikkeld wiskundevraagstuk geven in plaats van een voornaam. Misschien denken mensen dat hun kind extra bijzonder is als ze het een onmogelijk te spellen en niet uit te spreken naam geven. Maar bij het horen van zo’n naam krijg ik niet per se de indruk dat het gaat om een heel speciaal kind, maar eerder dat de ambtenaar van de burgerlijke stand per ongeluk op zijn toetsenbord is gaan zitten.
Met een naam uit de top tien is je kind ook uniek, net als iedereen.
Wat ik ook al zo vreemd vind: de voorkeur om een veelvoorkomende naam te kiezen en hem dan zo ingewikkeld mogelijk te spellen. Waarom zou je je kind Yann noemen? Is er iets mis met het oer-Hollandse Jan?
Als je Jan een vreselijke naam vindt, waarom vind je Yann dan wél oké? Het komt op hetzelfde neer en je kind zal zijn naam altijd moeten spellen.
Of dat ouders een roepnaam kiezen vanwege de leuke afkorting die ze dan kunnen geven. “Wij vinden Mik zo’n leuke naam, vandaar dat we onze zoon Mickaelosleandro hebben genoemd. Dat klinkt nergens naar natuurlijk, daarom korten we het ook af.”
Ja, logisch.
Ik kwam nog veel meer wonderlijke namen tegen.
Wat bijvoorbeeld te denken van de naam Benthly? Op zich al apart om je kind naar een automerk te noemen; al is Benthly natuurlijk wel een leukere naam dan Toyota. Maar waarom zou je het dan niet op zijn minst juist spellen.
En wat vinden jullie van Amaryllis? Ik snap best dat mensen hun dochter naar hun lievelingsbloem willen noemen; dat hebben wij ook gedaan bij onze jongste dochter. Maar wat doe je als je favoriete bloem een Juffertje-in-‘t-groen is? Of wanneer je een zwak hebt voor het Gestippelde Zonneroosje?
Ik zou zo uren kunnen doorgaan, want er valt natuurlijk nog van alles te zeggen over de naamskeuze die sommige ouders voor hun kind maken. Maar uiteraard blijft het een kwestie van smaak en ben ik toch blij dat iedereen zelf mag bepalen hoe zijn of haar kind gaat heten. Als we allemaal dezelfde voorkeur zouden hebben, werd het nog aardig lastig om je kind binnen te roepen zonder dat er meteen ook twaalf andere kinderen op de stoep staan.
Waarschijnlijk vinden een heleboel mensen de namen van mijn kinderen ook maar niks, dus trek je niet teveel aan van mijn opinie.
Maar mocht ik ooit nog een zoon of dochter krijgen, dan denk ik dat ik die maar gewoon Ver noem.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *