school,  voornamen

Voornamelijk

Het nieuwe schooljaar is begonnen en ik denk terug aan de eerste keer dat mijn oudste dochter (nu 8) naar de kleuterschool ging.
We wisten nog niet in welke klas ze zou komen (er waren drie kleutergroepen).
Ik vroeg een juf of zij wist waar mijn dochter verwacht werd en zij liep met ons mee naar het lokaal van groep 1/2 B en vroeg aan de juf van die groep of er een Mabel in haar klas zat.
“Meebol? Ja, die staat op mijn lijst,” zei juf Trudy.
“Ik heet Mábel,” zei mijn dochter nadrukkelijk.
“Hallo, Meebol,” antwoordde juf Trudy.
Alsof het kind haar eigen naam niet kent.
Oké. Ik begrijp de vergissing. De naam Mabel komt niet vaak voor. En de associatie met de prinses, wiens naam je hetzelfde schrijft maar anders uitspreekt, wordt dan snel gemaakt.
“Het is Mábel,” benadrukten we dus nog maar eens.
“Daar ga ik me nog vaak mee vergissen,” was de reactie van juf.
Hoezo? Ik zei toch net hoe ze heet? Zó moeilijk is dat toch niet te onthouden?
Maar dat is het blijkbaar wel.
Het begon al toen Mabel net geboren was. Iemand in de familie moest zo wennen aan de naam van de pasgeborene, dat ze wekenlang stug ‘Meebol’ bleef zeggen en eraan toevoegde dat we beter een ‘streepje op de a’ konden zetten om te verduidelijken wat de uitspraak moest zijn. En diegene was niet eens een verre oudtante of zo.
Ook de kraamhulp had grote moeite met de naam van de nieuwe wereldburger en verkondigde te pas en te onpas dat ‘het gewoon Meebol wás.’ En dat háár kinderen gewoon Peter en Annemiek heetten. (Ik onderdrukte de neiging om te zeggen dat ze dat toch ook niet uitsprak als ‘Piiieeeterrr’ en ‘Ennemiiieeek.’)
Helemaal bont maakte een mevrouw van het consultatiebureau het, toen ze mij belde en vroeg of ze sprak met de moeder van ‘Feebiejun’ (mijn oudste zoon heet Fabian) en ‘Meebol.’ Ik kreeg spontaan zin om te zeggen: “Nooit van gehoord” en de hoorn op de haak te gooien. Maar aangezien dat een beetje moeilijk is met een smartphone, verbeterde ik haar vriendelijk.
Pas toen de mevrouw afscheid nam met de woorden: “Dan zie ik u volgende week met Feebiejun en Meebol” (nou vráág ik je) beëindigde ik het gesprek geïrriteerd door extra hard op het knopje voor ‘einde gesprek’ te drukken.
Na haar eerste schooldag vertelde Mabel aan haar papa hoe haar nieuwe juf heette: “Mijn juf heet Troela. Oh nee, Troelie. Mam, hoe komt het eigenlijk dat iedereen mijn naam verkeerd zegt?”
Ik antwoordde: “Omdat het een naam is die je niet vaak hoort.”
Haar reactie: “Ik hoor ‘m wél heel vaak.”

4 reacties

  • Selina

    Ohhh wat irritant zeg! Tja niet ieder heet fleur of Sam dus tja ga met de tijd mee en geniet van alle mooie namen die je niet vaak hoort. Mijn kinderen heten Ailani en Kiona. Nu gaat Kiona bij de meeste nog redelijk. Behalve bij haar badjuf waar ze al een jaar komt….. maar Ailani……. tja ze heet nu eenmaal zo en geen fleur

  • Marjoleine

    Hoe moeilijk is het om als iemand aangeeft hoe je een naam uitspreekt het dan ook zo te doen. Mijn dochter heet Katie, oh zeggen ze ze heet Kaatie (aaaaa) op zn duits? Nee Katie.. maar er staat maar 1 a? Ja daar zijn we van op de hoogte! Wij hebben haar Katie genoemd en je spreekt het uit als Keetie voor de duidelijkheid. Ooh maar waarom hebben jullie het dan niet geschreven met ee? SERIEUS????WAAROM DOE JIJ ZO MOEILIJK OVER DE NAAM VAN ONZE DOCHTER????#tzijnmaar5letters#zomoeilijkishetniet

  • Henrike Laning

    Een keer vergissen kan natuurlijk, maar als je het nadrukkelijk verbetert zou ik er als juf extra goed op gaan letten. Ik had vorige week een klas waar Julie in zat. Ik had pas eind van de middag door dat ik het uitsprak zoals je het schrijft, ondanks dat de hele klas mij verbeterde. Dan schaam ik me wei een beetje hoor.

Laat een reactie achter op Selina Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *