Uit de verf

Vorige week kocht ik samen met mijn dochter plakkaatverf bij een winkel die volgens eigen zeggen ‘Verrassend volledig’ en ‘verbazend voordelig’ is.
Er stond ‘Kids Creative’ op de flesjes, dus ik dacht dat ik er vanuit mocht gaan dat de verf kindvriendelijk en dus uitwasbaar was.
Volgens mijn man moet je er echter nooit vanuit gaan dat iets van de desbetreffende winkel voldoet aan je verwachtingen en daar heeft hij een reden voor. Toen wij voor het eerst samen gingen kamperen, kochten we namelijk bij deze winkel een luchtbed. Halverwege de eerste nacht lagen we al op de grond, omdat het luchtbed lek was.
We hebben de dag erop een nieuw luchtbed gekocht, dit keer bij een andere zaak – en de rest van de week sliepen we als roosjes.
Na de vakantie ging ik terug naar de eerste winkel, in de hoop dat ik het aankoopbedrag van het kapotte luchtbed terug zou krijgen.
De medewerkers weigerden dit pertinent; het luchtbed was namelijk gebruikt. (Knap iemand die ontdekt dat een luchtbed leegloopt wanneer je erop ligt, als ‘ie er niet op ligt.)
Na lang soebatten boden ze ons weliswaar geen geld, maar wel een ander luchtbed aan.
Een jaar later verhuisden we. De laatste nacht in het oude huis zou ik op een luchtbed slapen, omdat ons bed al in het nieuwe huis was.
Ik had de keuze tussen een gebruikt luchtbed van de tweede winkel en een splinternieuw luchtbed van de eerste. Helaas koos ik ervoor om het laatste te gebruiken, want ik dacht: zoveel pech kan ik toch niet hebben dat ik weer een nacht op de grond lig.
Eén keer raden wat er gebeurde.
Maar nu was het luchtbed een jaar oud en ik kon er dus niet meer mee terug naar de winkel.
Terug naar de verf.
Mijn twee oudsten deden op een middag ‘Tik tik, wie ben ik’, terwijl ik boven de was ophing. Mijn zoon dacht dat het wel grappig zou zijn om zijn zusje, terwijl ze haar ogen dicht hield, onder te kliederen met groene verf. Hij heeft een verbazingwekkend slecht gevoel voor humor, als je het mij vraagt.
Ik heb haar kleding onmiddellijk uitgespoeld en vervolgens direct gewassen. Na de eerste wasbeurt zagen haar jasje en broek nog steeds groen – en ik inmiddels ook (van ergernis).
Ook na de tweede keer wassen waren de vlekken er niet uit.
Daarom togen wij vandaag naar de winkel, met als doel om een klacht in te dienen. Ik hoopte dat ze op zijn minst excuses zouden aanbieden of de verf uit het assortiment zouden halen. Volgens mijn man moest ik er niet vanuit gaan dat ze aan mijn verwachtingen zouden voldoen.
Hij kreeg gelijk: net als de kleding kwam ook de service van de winkel verbijsterend slecht uit de verf.
De medewerkster die ons te woord stond kon niets voor ons doen, dus moest het hoofdkantoor eraan te pas komen.
Het hoofdkantoor wilde ons echter niet verder helpen en wel om twee redenen.
De eerste was dat er op de verpakking van de verf niet stond dat de verf uitwasbaar was. Die vlieger gaat in mijn ogen niet op, want het was kinderverf en die hoort uitwasbaar te zijn. En daarbij is plakkaatverf de benaming voor verf op waterbasis (met andere woorden: uitwasbare verf).
De tweede reden om ons af te schepen was de volgende: tijdens het verven moeten kinderen oude kleren dragen.
Tsja, wat zeg je dan?
“Ze waren niet aan het verven, ze speelden ‘Tik tik, wie ben ik’?”
En waarom zou ik mijn kind tijdens het verven oude kleding aantrekken, als ze gebruik maakt van verf die uitwasbaar hoort te zijn?
Om een lang verhaal kort te maken: ik kon het uitzoeken. En daarmee bedoelden ze niet een nieuw setje kleding.
Nu zaten er niet alleen vlekken op de kleren, maar ook voor mijn ogen.
Van een winkelketen met zo’n flitsende naam zou je toch mogen verwachten dat ze wat meer Actie ondernemen om hun klanten tevreden te houden.
Ik zit nu dus met een kledingset die finaal verpest is. En met vier flessenkindvriendelijke, uitwasbare verf die kindvriendelijk, noch uitwasbaar is.
Misschien kan ik die nog gebruiken om ‘Dissatisf’ op hun gevel te kladderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *