Mijn dochter mocht niet trakteren

Mijn dochter was jarig en mocht trakteren op de peuterspeelzaal.
Omdat ik het leuk voor haar vond om niet aan te komen met een standaard zakje chips of simpel tasje met snoep had ik er heel wat werk in gestoken.
Het is tegenwoordig nogal ingewikkeld om een traktatie te verzinnen die op ieders wensen aansluit. Er is altijd wel een kind dat zoutarm, suikervrij of macrobiotisch eet. Maar aangezien de juffen niets hadden gezegd over allergieën of voorkeuren, besloot ik maar om gewoon iets te kopen dat bijna ieder kind lekker vindt.
Spekkies zouden het worden.
Ik had plastic bekertjes versierd met een stuk stof bij wijze van rok. Ik reeg verschillende spekkies aan satéprikkers die ik in het bekertje stak. En als finishing touch maakte ik er met behulp van kleurplaten Disneyprinsesjes van.
Bij het inkleuren daarvan stuitte ik op een dilemma. In de groep van mijn dochter zitten enkele kinderen van buitenlandse afkomst. Om niemand voor het hoofd te stoten overwoog ik even om een aantal prinsessen te voorzien van een hoofddoekje en een getinte huidskleur.
Dat idee verwierp ik echter snel weer, want zeg nou zelf, het staat nogal raar als Sneeuwwitje ineens bruin is. Niet in de laatste plaats vanwege haar naam. En om die nou voor de gelegenheid te veranderen in ‘Pikzwartje’, daar zou ook maar aanstoot aan genomen kunnen worden.
Ariël heb ik ook blank en blootshoofds gelaten, om de simpele reden dat er in de tijd dat Hans Christian Andersen zijn sprookje over de kleine zeemeermin schreef (halverwege de negentiende eeuw) vast niet veel moslims in Denemarken woonden.
Yasmine uit Aladdin voorzag ik wel van een donkerder huidskleur, want dat hoort nu eenmaal bij het verhaal.
Het resultaat was erg leuk, al zeg ik het zelf.
Vol trots toog dochterlief met haar prinsesjes naar de peuterspeelzaal, waar ze met de nodige ‘oh’s’ en ‘ah’s’ werd ontvangen door de juffen. Totdat één juf in de gaten kreeg dat er spekkies aan de traktatie zaten. Ze vroeg mij om even met haar mee te lopen. In het naastgelegen lokaal aangekomen stak ze van wal.
Waarom had ik spekkies gebruikt?
Nou, misschien gewoon omdat je met spekkies makkelijker kunt rijgen dan met zuurstokken?
Wist ik wel dat moslims geen spekkies mogen vanwege de varkensgelatine die erin zit? Ze keek erbij alsof ik het varken hoogstpersoonlijk geslacht had en alsof ik in plaats van spekkies bloederige speklapjes aan de prikkers had geregen.
Nee, dat wist ik niet, ik heb immers geen Koran in huis.
Juf verwijderde de spekkies en zo trakteerde mijn kind op plastic bekertjes met niks. Ook leuk. Voor de kinderen die een zowel zoutloos als suikervrij als macrobiotisch als islamitisch als anorectisch dieet volgen.
Maar goed. Ik wil uiteraard best rekening houden met mensen uit andere culturen (al mag je dat tegenwoordig niet meer zeggen). Dat doen enkele moeders van kinderen uit de groep namelijk ook als ze met elkaar gaan zitten praten in hun eigen taal.
Wat voor taal dat is weet ik niet, maar het is in in ieder geval brutaal. Het is net zoiets als fluisteren in gezelschap, maar dan hardop en met de nodige lachsalvo’s erbij. Maar ze doen het tenminste nog netjes in een hoek van het lokaal en niet gezellig tussen de moeders die wel Nederlands met elkaar spreken.
Toen ik mijn dochter aan het einde van de ochtend weer ophaalde, kregen we wel een grote tas vol spekkies mee naar huis. Een paar kinderen uit de groep doken er meteen op af.
Tot mijn afschuw begon één van de moeders de tas eigenhandig open te plukken, terwijl ze mij en mijn dochter nooit een blik waardig gunt. Dus zei ik maar snel dat ik de spekkies mee naar huis nam omdat er gelatine in zat.
Ze sprong nog net geen meter achteruit en het had me niets verbaasd als ze ter plekke haar handen was gaan ontsmetten.
Ik was best een beetje geïrriteerd.
Maar in ieder geval weet ik voor volgend jaar waarmee ik rekening moet houden.
Geen varkensvlees, vanwege de islamitische kinderen.
Geen rundvlees, vanwege de hindoestaanse kinderen.
Überhaupt geen vlees, vanwege de vegetarische kinderen.
Geen melkproducten, vanwege de kinderen met een lactoseintolerantie.
Geen suiker, vanwege de kinderen met diabetes.
Geen graanproducten, vanwege de kinderen met een glutenintolerantie.
Geen noten.
Geen kleurstoffen.
Geen prik.
Straks moet ik alle spekkies nog doormidden knippen, voor de kinderen die alleen het roze gedeelte willen eten.

Weet je wat, ik maak gewoon niets.
Voor de kinderen met anorexia.

6 reacties Voeg de jouwe toe
  1. Als ik dit lees denk ik….wat was het “vroeger” simpel en gemakkelijk. Niks prachtige creaties en verschillende themas. Gewoon lekker snoep! Want het is feest toch?
    Maar alweer prachtig beschreven!

  2. Wat vervelend dat jouw dochter niet kon uitdelen. Hoe voelde zij zich eronder? Was ze verdrietig? Ik hoop dat ze alsof en hele fijne verjaardag heeft gehad!

    Met kennis komt de verantwoordelijkheid daar iets mee te doen. Aangezien we altijd maar een deel van die wijsheid kunnen openbaren is de werkelijkheid dat we het juiste proberen te benaderen maar nooit in een klap zullen bereiken.

    Ja vroeger was alles makkelijker.. maar beter?

    Zou jij willen dat een deel van de kids maar kan genieten vaag de spekjes? Of had je liever geweten wat je moet halen?

    1. Ik had graag geweten wat ik kon halen zodat ieder kind lekker kon genieten! Dit was een teleurstelling voor de kinderen. Mijn dochter had het niet zo erg in de gaten; ze oogstte veel bewondering met de prinsesjes. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *