Ik ben een sukkel in het verkeer

Zo, dan weten jullie dat maar even.
Verkeersregels vergeet ik de hele tijd en ik moet heel vaak abrupt remmen voor iemand die ik pas op het laatste moment zie aankomen.
Het enige waar ik geen moeite mee heb is onthouden dat je voor rood licht moet stoppen, maar daarmee houdt het dan ook wel een beetje op.
Ik ga soms zomaar midden op de weg stilstaan om bijvoorbeeld de veters van mijn kind te strikken. Als iemand voor me stopt ben ik altijd heel erg verrast en dankbaar, ook als ik gewoon voorrang heb. En ik parkeer ook heel vaak op rare plekken, zoals precies voor een deur of zo.
Nee, ik bak er echt helemaal niks van in het verkeer.
Niet alleen in fietsen ben ik vrij slecht; zelfs in lópen ben ik niet zo goed.
Dat is dan ook de reden dat ik nooit in een auto rijd, behalve op de passagiersstoel dan. Ik heb ondanks een jaar rijlessen zelfs nooit mijn rijbewijs gehaald.
Ik las over een moeder uit Engeland die kampt met vrijwel hetzelfde probleem. Ze is slecht in het inschatten van afstanden en heeft moeite met recht blijven rijden. Op een gegeven moment lukte het haar niet eens meer om een instructeur te vinden die haar rijles wilde geven. De laatste rijinstructeur die ze had smeekte haar zelfs om met de lessen te stoppen, omdat het toch nooit iets zou worden.
Nou, dan heb je wel héél erg weinig talent hoor. Als zelfs iemand die ervoor opgeleid is om met ontzettende horken zonder rijbewijs én rijervaring de weg op te gaan nóg doodsangsten uitstaat als hij naast je in de auto zit, zou je dan heel misschien niet de conclusie moeten trekken dat je beter niét kunt gaan autorijden?
Maar nee, deze mevrouw werd er door medemoeders op aangesproken dat ze geen rijbewijs had. En toen is ze, kennelijk bezweken voor de sociale druk, tóch weer begonnen met rijlessen.
Tevens ontdekte ze dat ze haar problemen met afstanden inschatten en haar afwijking naar rechts neurologisch waren.
Nou en?
Al had het een extremistische, masochistische of voor mijn part een erotische reden; een afwijking naar rechts blijft een afwijking. Dat iemand, ondanks zo’n handicap, toch per se wil autorijden is in mijn ogen gewoon heel amateuristisch, onlogisch en zelfs egocentrisch. En dat bedoel ik niet sarcastisch.
Schijnbaar is geen rijbewijs hebben iets waarvoor je je moet schamen. Als ik zeg dat ik geen rijbewijs heb, wordt er vaak wat lacherig over gedaan.
Dat vind ik een slechte zaak, want daarom voelen mensen zich misschien eerder geneigd om 40 keer opnieuw rijexamen te doen teneinde dat papiertje tóch maar te halen. Maar als je 39 keer voor je rijexamen zakt, heb je toch gewoon geen talent voor autorijden?
Ik heb nog nooit van een werkgever gehoord die zei: “Je hebt deze week 39 uur lang gelanterfant en we zijn dankzij jou weliswaar vier potentiële klanten misgelopen, maar daar staat tegenover dat je één heel uur hebt laten zien dat je het toch in je hebt. Vandaar dat ik heb besloten dat je promotie krijgt.”
Nee, in plaats van op ópslag kun je dan eerder rekenen op óntslag.
Dus waarom zou je na 39 uur falen en één uur goed rijden geschikt bevonden moeten worden om een machine van zo’n 1000 kilo te mogen besturen?
Men zegt weleens dat iedereen kan rijden. Tsja, iedereen kan ook dansen, maar de één wint goud met stijldansen en de ander slaat nog een modderfiguur als hij de Vogeltjesdans probeert uit te voeren (ik).
Ander voorbeeld: iedereen kan zichzelf aankleden. Alleen zien sommige mensen er altijd uit alsof ze zó van de catwalk komen. En anderen, zoals mijn man bijvoorbeeld, vinden al dat ze heel modieus zijn als ze twee dezelfde schoenen aan hebben. En zijn blij dat gescheurde broeken in de mode zijn, omdat niemand nu tenminste ziet dat ze gewoon hun spijkerbroek uit 1996 aan het afdragen zijn.
Tsja. Zij kunnen misschien wél weer heel goed achteruit inparkeren, bijzondere manoeuvres uitvoeren en de tank volgooien. (Mijn man in ieder geval wel.)
Ik hoop dat het taboe rond geen rijbewijs hebben een keer verdwijnt. En dat er meer begrip en respect komt voor mensen die bewust hun rijbewijs niet hebben.
Niet dat ik op een voetstuk hoef te staan of zo. Maar in plaats van belachelijk gemaakt, mag het mijns inziens juist best gerespecteerd worden dat ik door weer en wind op mijn fietsje zit te ploeteren. En dat ik in deze tijd van het jaar heel vaak ergens arriveer met coupe windhoos en de uitgelopen mascara ergens op mijn knieën.
Het ziet er natuurlijk niet uit. En het is ook echt heel zielig voor mijn kinderen dat ze op jonge leeftijd al leren dat ze niet van suiker zijn en dat je in het leven soms een beetje tegenwind hebt.
Maar sta er wel even bij stil dat het ook jóuw geliefden zijn die in ieder geval niet door míj van hun sokken gereden kunnen worden. En dat het een stuk veiliger op de weg zou zijn, wanneer iederéén zonder talent voor autorijden ervoor zou kiezen om een andere hobby te zoeken. Eentje die een beetje minder gevaarlijk is, zoals pantoffels voor jezelf breien of zo.
Aan er volstrekt achterhaald bijlopen is – in tegenstelling tot aan roekeloos rijgedrag – tenslotte nog nooit iemand dood gegaan.
Vraag maar aan mijn man.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *