feesten,  kinderen

Monsters

Mijn oudste dochter liep mee in de Lampionoptocht ter ere van de jaarlijkse ontzetviering in onze stad. Ze had op school een monsterachtige lampion geknutseld.
De twee jongsten gingen mee en hadden voor de gelegenheid ook een lampion bij zich.
Net aangekomen bij de verzamelplaats was kleine zus moe en wilde ze naar huis. En toen moesten we nog twee uur.
Kleine broer sloeg z’n lampion kapot op straat en deed daarna verwoede pogingen om voorbijgangers aan z’n lampionstokje te rijgen.
Na het vertrek van de klassen bleven wij achter op het grote plein, dat leeg was op hekken, afzetlinten en een paar kinderen na.
Als volwassenen een afzetlint zien, denken ze doorgaans: “Hé, een afzetlint, daar mag je niet langs.”
Kinderen denken echter: “Hé, een afzetlint, daar kun je onderdoor limboën, overheen springen en op koorddansen.”
Het duurde niet lang tot er hekken omver gingen en wij ons afvroegen waar de ouders van de boosdoeners waren.
Het mysterie werd opgelost toen de eerste klassen terugkeerden van de optocht. Het plein begon vol te stromen met ouders en het rook meteen enorm naar bier. Aha, ze hadden zich zitten bezatten terwijl hun kinderen zich misdroegen. (Geen wonder als je zulke irritante kinderen hebt.)
Kleine broer mocht niet rondrennen, werd boos en ging midden op het plein liggen. Even speelden we met de gedachte om hem te laten liggen en snel weg te rennen; in het donker ziet toch niemand dat. Maar dat idee verwierpen we toch maar snel, want dat doe je iemand gewoon niet aan, zo’n kind.
Toen de klas van mijn oudste dochter het plein weer op kwam, zei iemand: “Ah, daar zijn de monsters weer.”
Ik dacht nog: “Hoe weet ze dat?!”
Ze bleek het over de lampions te hebben.
Het was een fantastische avond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *