kinderen,  ouderschap

Mijn dochter heeft verkering

Mijn dochter van 7 heeft verkering.
Haar vriendje noem ik hier even Tim; de reden daarvan is dat hij zo heet.
Zo’n verkering maakt toch een beetje onzeker. Dus zegt ze vertwijfeld: “Mam, Tim is verliefd op me, maar hij zegt nooit dat ik mooi ben of zo.”
Ik denk: “Ach kind, dan kun je vast wennen aan het huwelijk.”
Ik zeg: “Ach joh, dat zeggen jongens gewoon niet zo vaak. Hoe vaak denk je dat ík hoor dat ik mooi ben?”
Waarop ze antwoordt: “Nooit, omdat je het ook niet bént.”
Einde gesprek.
Even later zit ze te ‘make-uppen’. Ze bestudeert zichzelf in de spiegel en peinst:
“Mam, jij vindt mij toch mooier dan jezelf?”
“Ja,” beaam ik.
“Nou,” is de reactie, “ik ook!”
Lekker dan. Heb ik negen maanden over haar gedaan, krijg ik dit.
Goed, ik ga de vaatwasser inruimen.
De volgende dag is ze bezig met een verhaal.
Ik kijk over haar schouder mee en zie staan: ‘vlirmuis’.
Ik: “Vlirmuis, hahaha! Vlirrrr-muis.”
Ze kijkt beledigd:
“Nou-hou! Mám!”
“Ik pest je gewoon een beetje, schat. Daar moet je maar tegen kunnen hoor. Dat deed je gisteren toch ook bij mij toen je zei dat je mij niet mooi vindt.”
Ze draait zich om en zegt boos:
“Niet! Dat méénde ik!”

Lees ook: Help! Mijn dochter is verslaafd!

9 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *