opinie

Buitengesloten

Op verschillende basisscholen is sinds kort een regel omtrent kinderfeestjes van kracht.
Kinderen mogen de uitnodigingen voor hun feestje niet meer op school uitdelen, omdat dit niet leuk is voor de kinderen die niet welkom zijn.
Hierover is een hoop commotie ontstaan.
Sommigen noemen het betutteling, maar anderen vinden het juist een fantastisch idee.
Ikzelf ben sceptisch.
Met je kind door de buurt fietsen om de uitnodigingen persoonlijk aan de genodigden te geven hoeft natuurlijk geen levensgroot probleem te zijn.
En de intentie erachter is hartstikke mooi; het zou moeten voorkomen dat kinderen zich buitengesloten voelen.
Sinds de invoering van de regel zijn er nog steeds kinderen die zelden naar een feestje mogen. Maar, niets aan de hand, want nu weten ze het niet.
Yeah, right.
Want kinderen zijn tegenwoordig allemaal zo blasé dat ze helemaal niet enthousiast zijn wanneer ze een feestje geven of ervoor uitgenodigd worden. En daarom praten ze er verder ook helemaal niet over. (Nou goed.)
Voor wie niet kan wennen aan het buiten school om uitdelen van uitnodigingen, hebben sommige scholen een andere, zeer realistische optie geopperd: men kan er ook voor kiezen om ‘gewoon’ de hele klas te vragen. In dat geval mag het uitdelen wél in het zicht gebeuren.
(Nou, gelukkig maar zeg. Dus als deze regel hier ook ingevoerd wordt, moet ik alleen maar even voor al mijn vier kinderen de hele basisschoolperiode lang ieder jaar een feestje geven voor zo’n 34 losgeslagen projectielen. Want dán hoeven de uitnodigingen in ieder geval niet in het geniep, ver na middernacht in een donker steegje uitgewisseld te worden. Hele opluchting.)
Wat ik me dan weer afvraag: als het de gewoonte wordt om feestjes te geven voor de hele klas, vallen dan de kinderen uit gezinnen met een klein budget niet buiten de boot? Er zijn ook gezinnen bij wie geen geld is om voor de hele klas een fuif te geven.
Misschien moeten ouders die van een kinderfeestje een heel drama maken met olifanten, leeuwen, de halve kermis, luchtballonnen, killerclowns en knakworsten eerst maar eens een keer normaal gaan doen. Dan zijn de verwachtingen niet zo hooggespannen en durven mensen met minder geld (of minder neiging tot overdrijven) wellicht ook eens een feestje te organiseren.
Of laten we gewoon, stante pede, massaal stoppen met ons conformeren aan de exorbitante wensen van sommige hedendaagse kleuters. (“Het is een verrassing wat we gaan doen, maar neem je ruimtepak mee. Je wordt in 2021 thuisgebracht.”)
Als mijn kinderen jarig zijn mogen ze een paar klasgenootjes vragen en dan gaan ze heel simpel in de tuin trampolinespringen en bellenblazen en daarna patat eten.
Ik heb nog nooit een kind horen klagen dat dat niet goed genoeg was, maar als dit wel gebeurd was had ik in ieder geval meteen geweten wie er het jaar erop niet meer welkom was.
Om even terug te komen op het niet op school mogen uitdelen van uitnodigingen: hoe in ’s hemelsnaam denkt men daarmee te voorkomen dat sommige kinderen zich buitengesloten voelen? Het is natuurlijk hartstikke lullig dat dat gebeurt, maar als kinderen willen pesten of buitensluiten houdt het stiekem geven van uitnodigingen dat echt niet tegen.
Ik bleef vroeger altijd als laatste over als er teams gevormd werden met gym en als de juf mij dan bij een groep indeelde werd er gejuicht – door de tegenpartij. Hoe dat voelde weet ik nog precies, maar daarom pleit ik er toch niet voor om de gymles dan voortaan maar na schooltijd te geven?
Het zou ook zomaar kunnen gebeuren dat een kind op het schoolplein niet mag meedoen met tikkertje; misschien moeten ze het speelkwartier ook maar afschaffen dan.
En als iemand jarig is moet de rest van de klas ook trakteren, want anders is het zo sneu. Dan zit je zo’n 30 keer in het jaar met een teleurgesteld kind. En dan moet je weer met hem naar de McDonalds om ‘m te troosten.
Als ze later verliefd worden of op sollicitatiegesprek gaan, zullen ze ook nooit afgewezen worden. En dus kunnen ze maar beter meteen leren dat je in het leven áltijd krijgt wat je wilt en nooit teleurgesteld zult zijn.
Gekheid natuurlijk.
Kinderen moeten gewoon leren dealen met tegenslagen. En dat het ene kind veel vaker een teleurstelling zal moeten slikken dan het andere is hartstikke triest. Maar dat los je in ieder geval niet op door achterbaks te gaan lopen doen met uitnodigingen.
Dat zal voor sommige mensen wel een teleurstelling zijn. Gelukkig maar dat wij daar in onze jeugd mee hebben leren omgaan…!

Lees ook: Mijn dochter heeft verkering

17 reacties

  • Jolanda

    Helaas is het zo dat er altijd een aantal kinderen in een klas zijn die op geen enkel feestje worden uitgenodigd. Niet een keertje niet en een andere keer wel, maar nooit!
    En om die kinderen te beschermen wordt er inderdaad aan ouders gevraagd om hun privefeestjes ook privé te regelen. Dat heeft niets te maken met ergens niet tegen kunnen. Je zou het ook kunnen omkeren en van de kinderen die het feestje geven maar eens te vragen om hun eigen zin opzij te zetten en toch dat ene kind waarvan iedereen weet dat het nergens komt uit te nodigen. Zomaar uit een goed hart. En dan hoeft de juf niet het intens verdrietige kind te troosten dat heel goed in de gaten heeft dat het er nooit bij gaat horen.

    • amberblogt

      Ik begrijp wat je bedoelt Jolanda. Maar denk je dat kinderen die nooit op feestjes worden uitgenodigd ineens geen verdriet meer hebben als de uitnodigingen niet meer in het zicht worden uitgedeeld? Dat is in mijn ogen gewoon geen oplossing voor het probleem.

  • Anita

    Maar het scheelt wel dat het kind niet dat jaar 25x een verdrietige dag heeft want het zal je kind maar zijn! Dan breekt toch je moederhart. De kinderen zullen genoeg teleurstellingen in hun jeugd meemaken om zichzelf enigszins te harden lijkt me. Het is een kleine moeite tegenwoordig om de kaartjes door de brievenbus te gooien of via Whatsapp te sturen.

  • Esther

    Ik ben het helemaal met je eens Amber. Op die manier leer je kinderen achterbaks te doen, maar misschien is het wel een goed idee om als ouder en als leerkracht met de kinderen te praten over het buitensluiten van andere kinderen. Of liever nog dit voor te zijn door ze bepaalde normen en waarden mee te geven waardoor ze zich ook om de kinderen bekommeren die nooit worden uitgenodigd of als laatste van de groep gekozen worden. Een sfeer creëeren in de klas zodat dit zoveel mogelijk voorkomen kan worden.
    Maar ik vind ook zeker dat kinderen om moeten leren gaan met teleurstellingen, het leven is niet altijd leuk. Ook hier leer je van. De hele klas uitnodigen is onzin, kinderen moeten kunnen kiezen wie ze willen op hun feestje. Ik heb bv. een kind die iedereen uit wil nodigen die erom zeurt. Ook dat is een leerproces. Kiezen en nee durven zeggen. Buiten dat kost het gewoon veel geld. Zelf heb ik tot groep 7 alle feestjes thuis gehouden; met een zelfbedacht thema en simpele spelletjes. Altijd blije kinderen gehad. Ze hebben het nu nog steeds over het tandenpoetsspel van een aantal jaren geleden.

  • C

    Ze horen het inderdaad toch wel, maar de extra confrontatie om in de klas uit te laten delen heeft mijn inziens ook geen meerwaarde. Voor of na schooltijd is toch prima. Dan kun je als ouder daar op anticiperen.

  • Lonneke

    Juist precies dit mijn dochterd word al 7u jaar nooit uitgenodigd heel zielig. Ze wil zo graag en geeft wel feestjes maar word niet terug gevraagd

  • Monique

    Helemaal afschaffen die kinderfeestjes dan is het probleem ook opgelost. Ik vind het ook zielig maar misschien komt dat wel omdat ik vroeger zelf zo een kind was en nu ook bij twee van mijn kinderen ervaar dat ze gepasseerd worden… Teleurstellingen horen er zeker bij maar het is maar net de vraag hoeveel je ervan kunt verdragen voor je je kind ziet veranderen in een ongelukkig muurbloempje wat altijd gepasseerd word, alleen op het schoolplein loopt en als laatste gekozen word bij spelletjes en gym. Neem maar van mij aan dat je je knap eenzaam voelt en wel een hele sterke rug moet hebben om je daar doorheen te slepen… Dus ik snap het helemaal wat je bedoeld maar toch is het niet alleen voor de kinderen maar ook voor de ouders van die kinderen best wel eens moeilijk om mee om te gaan…

    • amberblogt

      Triest als je dat ziet bij je kinderen. Mijn oudste heeft ook nooit een feestje, omdat hij natuurlijk op speciaal onderwijs zit. Zijn jongere zus heeft één keer een feestje gegeven, maar vorig jaar sloegen we het over en meteen werd ze nergens meer uitgenodigd. :/

  • Marloes

    Ik vermoed dat deze regel ingevoerd is zodat de juf of meester niet het eerste uur van de dag die drama’s op moet lossen/kinderen moet troosten maar gewoon lekker kan starten met de rekenles. Lijkt mij hartstikke logisch. Al die buitenschoolse kinderfeestjes-terreur oplossen, daar zit je als juf of meester toch helemaal niet op te wachten.

    • amberblogt

      Nee, dat lijkt mij inderdaad ook niet echt. Maar dat is niet de reden die de scholen ervoor opgeven. Dus dan moeten ze óf transparanter zijn, of ze denken écht dat het buitensluiten tegengaat.

  • Maaike

    Ik woon in Spanje en op de school van mijn kinderen wordt het anders (in mijn ogen beter) aangepakt. Wij hebben de kinderen uit de klas in drie groepen gedeeld en vieren dus drie keer per schooljaar een verjaardag met alle kinderen uit de klas. De verjaardag vindt niet bij iemand thuis plaats maar meestal in een speelzaaltje of speelpark. De ouders delen de kosten, want het feestje is dus van 6 kinderen tegelijk (er zitten 18 kinderen in de klas). Zo is iedereen altijd uitgenodigd en wordt niemand buitengesloten. De kinderen vinden het hartstikke leuk om samen hun verjaardag te vieren!

    • Erjan

      En dit kan ook gewoon in Nederland. Bij mijn zoontje in de klas doen we iets vergelijkbaars. Vier jongens geven een feestje, en de rest van de jongens wordt uitgenodigd. De meiden doen het zelfde. Werkt prima en niemand wordt gepasseerd of overgeslagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *