thuisblijfmoeder,  vrouw,  werk

“Moeders moeten fulltime werken”

Laatst belandde ik zomaar in een discussie over of moeders wel of niet ‘moeten’ werken.
De motivatie van mijn gesprekspartner (moeder van 3, getrouwd) om fulltime te werken was het volgende: zij vond het zonde van haar opleiding om thuis te zitten (begrijpelijk) en vond het vooral ook belangrijk om haar eigen broek te kunnen ophouden.
Aangezien 2 op de 3 huwelijken tegenwoordig schijnen te sneuvelen, is het helemaal geen verkeerde instelling om ervoor te zorgen dat je ook na een eventuele scheiding in je eigen inkomen kunt voorzien.
Tot zover dus niets aan de hand, want ik had begrip voor haar keuzes.
Zij echter niet voor de mijne (ik ben thuis bij de kinderen en mijn man is kostwinner) en dat liet ze op nogal denigrerende wijze merken. Zo was ik volgens haar ‘een beetje voorleesmoedertje aan het uithangen’ en ‘met kopjes thee aan het klaarzitten als de kinderen uit school kwamen’.

Eén van haar vragen aan mij was:
“Hoe denk je in vredesnaam rond te kunnen komen wanneer je man er niet meer zou zijn, vanwege scheiding of overlijden?”
Om heel eerlijk te zijn heb ik daar nog nooit echt serieus over nagedacht. Noem het naïef, maar mijn relatie is gebaseerd op het vertrouwen dat we bij elkaar blijven. Ik hoop toch dat de meeste mensen nog zo over hun relatie denken en het niet zien als louter een zakelijke overeenkomst.
Trouwens, als ik een hypotheek had die gebaseerd was op twee inkomens, werd het ook aardig moeilijk om rond te kunnen komen van één salaris, dus hoe gaat zij dat eigenlijk doen in het geval dat zij haar baan kwijtraakt omdat het bedrijf failliet gaat / ze haar nek breekt / ze haar targets niet haalt / ze boventallig wordt / ze verliefd wordt op haar baas / ze uit haar ivoren toren valt?
Of in het – uiteraard volstrekt hypothetische – geval dat ze haar man kwijtraakt omdat hij verliefd wordt op iemand met een leuk karakter?

“Maar gelijkwaardigheid is de basis waarop een relatie rust.”
Daarmee ben ik het wederom eens; echter bedoelde zij geen gelijkwaardigheid in de omgang, maar gelijkwaardigheid in inkomen. Pas als je beiden een eigen inkomen had, was je in haar ogen gelijk aan elkaar.
Tsja. Het feit dat mijn man bij ons voor het leeuwendeel van het inkomen zorgt, maakt niet dat ik opeens huizenhoog tegen hem opkijk. Hij gaat ‘s ochtends (of ‘s middags, of ‘s avonds, want hij draait wisseldiensten) naar zijn werk. En dan komen het volledige huishouden, de administratie, een stapel was waar het Himalayagebergte miezerig bij afsteekt en de zorg voor vier kinderen – van wie twee met gedragsproblematiek – op mijn schouders neer.
Volgens mij zijn onze taken evenredig verdeeld en heeft hij net zoveel redenen om mij te respecteren als ik hem. Ik voel mij nooit schuldig als ik geld uitgeef dat door hem verdiend is, net zomin als hij zich schuldig voelt wanneer hij sokken aantrekt die door mij gewassen zijn of met de kinderen knuffelt die door mij gebaard en gezoogd zijn.

“Als je aan kinderen begint, moet je aan bepaalde basisvoorwaarden voldoen, zoals financiële ruimte.”
Klopt inderdaad. Maar al heb je nóg zoveel financiële armslag en nóg zo’n mooi huis; het wantrouwen dat je partner je op een dag aan de kant zet lijkt mij niet direct een heel solide basis.
Evenveel verdienen is voor mij niet de grondslag waarop mijn relatie gestoeld is. Wij gaan uit van wederzijds respect voor elkaars zware taak en niet van de imaginaire omstandigheid dat hij mij op een dag met vier kinderen op straat pleurt omdat hij me inruilt voor zijn twintig jaar jongere secretaresse – al was het dan alleen maar omdat hij als drukker geen secretaresse heeft.
We hebben daar heus weleens woordenwisselingen over die ongeveer zo gaan:
– “Ik ben moe”
– “Maar ik ben moeder”,
maar uiteindelijk staan we allebei achter deze taakverdeling en vinden wij deze keuze het beste voor onze kinderen én voor onszelf (hij kan naar zijn werk gaan in de wetenschap dat de kinderen gewoon lekker thuis bij mama zijn en ik kan de hele dag netflixen en chips eten zonder dat er iemand naar taalt – just kidding).

“Maar hoe doen jullie dat dan financieel?”
Jaaa… Met een gezin rondkomen van één salaris is in de meeste gevallen natuurlijk godsonmogelijk, tenzij je in een klein flatje woont, de kinderen in tweedehands lompen hult en alleen maar op vakantie kunt als je genoegen neemt met een lekkende tent op camping Het Niemendal in Nooitweerum.
Dus legde ik uit: wij wonen in een sociale huurwoning, waardoor we bij inkomensdaling recht hebben op huurtoeslag. We hebben geen eigen auto, de kinderen zitten niet op vier sportclubjes tegelijk en hé, ze vinden het leuk om in het weekend in het bos te wandelen of naar de plaatselijke speeltuinvereniging te gaan, waar ze voor 25 euro in het jaar onbeperkt kunnen spelen.
Kwestie van prioriteiten stellen; de mijne stel ik zó. Dat een ander het anders doet, zal mij aan mijn derrière oxideren. Maar dat is kennelijk ‘house wives privilege’.

De tegenwerping had ik al zien aankomen:
“Hoe wil je je kinderen later laten studeren?”
Nou, één geluk hebben we alvast: de oudste heeft een licht verstandelijke beperking, dus de kans dat hij ooit een universitaire studie ambieert is in ieder geval te verwaarlozen.
Bovendien hebben we gewoon de ruimte om te sparen voor eventuele beugels, rijbewijzen en studies, ook al gaat het dan misschien iets langzamer dan bij een gezin met twee volledige inkomens. Hoewel ik dat trouwens betwijfel als ik zie hoeveel mensen hun vaste lasten gebaseerd hebben op twee salarissen.
(“Het is bij ons ook geen vetpot,” heb ik iemand die in een vrijstaande villa woont, twee auto’s in de garage heeft staan en ieder jaar twee tot drie keer op vakantie gaat eens horen zeggen.
Sorry, maar als je dat al ‘geen vetpot’ noemt, weet ik eerlijk gezegd niet wat je definitie van echte armoede dan precies is. Waarschijnlijk het feit dat een gezin maar één keer per jaar op vakantie gaat, alleen maar ‘Vin du Paque’* drinkt en van pure ellende soms zelfs gehákt moet eten, of zoiets.)

Lees ook: Muts met een bloemetjesschort

“Ik wil mijn kinderen kunnen geven wat ze nodig hebben.”
En wat precies komen mijn kinderen tekort dan? Oh, wacht, ze hebben niet eens allemaal een eigen PlayStation4. Misschien bedoelt ze dat?
Iets anders zou ik zo niet weten. Ze hebben liefhebbende ouders, een dak boven hun hoofd, schone kleding en genoeg te eten. En oh ja, ze hebben 36 Barbies en 1 Ken, het Pinypon hotel, pretpark, zwembad en winkelcentrum, een hele map vol Pokémonkaarten, 50 varianten van de Teenage Mutant Ninja Turtles, 58 My Little Pony’s, twee bakken vol Lego, een brandweerkazerne, 6 poppen met een poppenbed, poppenwipstoel, poppenwagen, poppenautostoel, poppenflesjes, poppenluiers en 24 setjes poppenkleertjes, rolschaatsen, een keukentje, een poppenhuis met verlichting, een step, een fiets, een springtouw, een glijbaan, 384.751 kinderboeken, een trampoline en een bed.

“Maar je wilt je kinderen toch het goede voorbeeld geven? Als ik werk, zien mijn kinderen een succesvolle moeder.”
Ja, op de momenten dat je thuis bent dan. Voor de rest zien ze ook best vaak de oppas die alleen maar een beetje minderwaardig voor de kinderen zit te zorgen de hele dag. (Dat bedoelt ze waarschijnlijk.)
Maar mama is in ieder geval succesvol. Want ja, waar anders moet je je eigenwaarde vandaan halen dan uit een betaalde baan? Je talenten benutten doe je natuurlijk alleen door voor een baas te werken en aan het einde van de maand je salaris gestort te zien worden. Als dat niet gebeurt, stel je helaas niets voor, mama. Het is maar dat je het even weet.

“Maar als je er alleen voor komt te staan, moet je aanspraak maken op gemeenschapsgeld, dat door ‘ons werkenden’ wordt betaald.”
Dat mede door mijn man betaald wordt, bedoelt ze waarschijnlijk? Net zoals de kinderopvangtoeslag, die ik niet nodig heb? En euh, de hypotheekrenteaftrek? De inkomensafhankelijke combinatiekorting?
En aangezien er te weinig vacatures zijn om iedereen aan het werk te hebben: als zij geen twee banen bezet hielden, had er nu één gezin uit de bijstand gekund.

“Dat jij nu de voorleesmoeder uithangt…” (Haar letterlijke woorden.)
Iemand moet het toch doen? Er wordt steeds meer wegbezuinigd in het onderwijs; zonder de hulp van ouders zouden er een heleboel dingen in het water vallen.
En ja, dat soort hulp komt dus meestal van ouders die niet, of in ieder geval niet fulltime werken. Kunnen haar kinderen ineens toch lekker op schoolreis of met de klas naar een theatervoorstellling; allemaal mede mogelijk dankzij de inzet van volstrekt nutteloze ouders die de hele dag niks uitvreten.
Wat zou men toch zonder ons moeten. 😉

* wijn uit een pak

5 reacties

  • Sara Lindenhols

    Geweldig geschreven! Helemaal mee eens. Ik werk wel. Omdat ik dat leuk vind en mijn kids inmiddels ‘groot’ zijn. Ik heb bewust gewacht met werken tot mijn tweede naar de peuterspeelzaal kon en toen werkte ik alleen wanneer hij op ‘school’ zat. Later kon ik meer werken (zit in het onderwijs dus vakanties geen probleem) …

    Ik zou de andere kant ook wel eens belicht willen zien. Welke nadelen er kleven om te werken: je kids die de stabiele thuissituatie missen, kinderen die sneller ontsporen, kinderen die niet meer leren gezond te eten, laat staan te koken omdat thuis alles uit een doos of of uit pakkes komt, kinderen die omgekocht worden om het gebrek aan tijd te vergoeilijken. Gebrek aan qualitytime doordat het huiswerk uitbesteed wordt en samen afwassen zo 19noach is, de huwelijken die onder druk staan en de kinderen die daar ongezien onder lijden. Kinderen die zien dat mama haar eigen ontplooiing belangrijker vindt dan van papa houden of om op school een keer te helpen met voorlezen. Sleutelkindjes die onder het mom van ‘ze zijn zo zelfstandig’ emotioneel verwaarloosd worden. Pubers die geen waarde meer kunnen toekennen aan de dure spullen waarmee ze pronken, de verwarring dat gelijkwaardigheid financieel afgemeten wordt waardoor sociaal-emotionele ontwikkeling en hechting ondergesneeuwd raken … leer je kids vooral dat vertrouwen in geld belangrijker is dan vertrouwen in elkaar…

  • Mammalien

    Wat een kortzichtige reacties van gesprekspartner. Geef toch wat meer ruimte aan elkaar en laat ieder zijn keuze maken.Er zijn overal voor- en nadelen. Ik weet ook nog wel wat kortzichtige reacties voor fulltime werkende moeders te verzinnen.

  • leen

    Ik wou dat ik het zo duidelijk kon verwoorden! Helemaal met je eens.
    Zzelf 20 jaar thuisblijfmoeder geweest (met 4 kinderen), 10 jaar deeltijds gewerkt en sinds enkele jaren terug thuisblijf(groot)moeder. Mijn dagen zijn te kort ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *