Koude douche…

In het zwembad.

Ik breng mijn twee oudsten naar hun zwemles en bedenk dat ’t me echt vreselijk lijkt om badjuf te zijn. De hele dag in die vieze lucht en dat geschreeuw, bah.
Aan de andere kant zit ik als moeder van vier kinderen natuurlijk zelf óók de hele dag in een vieze lucht en geschreeuw, maar ja.
Als ik de kinderen bij het bad heb gebracht, loop ik terug naar de kantine via de enige route die ik ken: door de doucheruimte.
Gelukkig staan de douches niet aan, dus ik hoef niet te wachten.
Op het moment dat ik de ruimte inloop, drukt er net een #€@*;+?!!!kind (pardon, ik bedoel natuurlijk een kutkind) op de knop en gaan alle douches tegelijk aan.
Wat denkt zo’n kind dan precies?
“Ik wil nú douchen, dus het kan me niet schelen of er nou iemand met kleding onder de douche doorloopt of niet. Ik ga hem nú aanzetten en niet pas over een seconde,” of zoiets?
Ik ben nu al elf jaar moeder en ik verbaas me er nog iedere dag over hoe egocentrisch kinderen zijn. (Helaas kan ik namelijk niet echt zeggen dat de mijne daarin een uitzondering zijn. Of nou ja, ik kan het wel zeggen, maar dan zou ik liegen.)
Bij de balie in de centrale hal vraag ik of er écht geen andere route is en of je als ouder dus inderdaad verplicht bent om met je kleding aan onder de douches door te lopen.
Er blijkt wel een andere route te zijn, maar die is ongeveer 5 km om. (En laat ik nou doorgaans geen wandelschoenen en routekaart meenemen naar het zwembad…)
De medewerkster beaamt: “Dat is inderdaad onhandig mevrouw, dat vonden wij ook. Dus ze zijn ermee bezig.”
Ah, ja, dit zwembad bestaat natuurlijk ook pas sinds april 1981, aan zo’n detail waren ze gewoon nog niet toegekomen.
Goed, tot de tijd dat het af is neem ik voortaan wel een paraplu mee.

Nu zit ik met één natte mouw, een natte tas en nat haar te wachten tot de les afgelopen is en ik dat kind kan pootjelichten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *