(voor)lezen,  kinderen,  over mezelf,  televisie

Horrorverhalen

’s Avonds na het voorlezen neem ik met de meiden nog even de dag door.
Kleine zus (4) zegt: “Vandaag was geen leuke dag.”
We zijn naar de speeltuin geweest en hebben patat gegeten, dus verbaasd vraag ik waarom het dan niet leuk was.

Het antwoord luidt: “Ik ben niet eens op de tablet geweest.”
Ja, dan snap ik wel dat ze een rotdag had. Een héle dag niet op de tablet, het is gewoon verschrikkelijk. (!)
Ik vertel aan ze dat wij vroeger niet eens een tablet hádden.
De kinderen kijken me aan met een mengeling van ongeloof en medelijden in hun ogen.
Ik doe er een schepje bovenop: “Toen ik zo jong was als jullie hadden we zelfs niet eens een computer, laat staan een PlayStation, een Wii én een 3DS, zoals jullie.”
(Ik weet het, ze zijn tot op het bot verwend. Niet door mij, maar door hun vader. Ik heb niet eens gemerkt dat al die apparaten mijn huis binnenkwamen, want ik zat te Facebooken. Het is dus niet mijn schuld dat ze verslaafd zijn.)
Ik zie hun verbazing stijgen, dus ik ga nog even door.
“Wij kregen pas een dvd-speler toen ik 15 was. Daarvóór keken we films op een videoband, die je moest huren bij een soort winkel die ‘videotheek’ heette.
Er bestond geen Netflix of Videoland. En de tv had maar drie kanalen waarop per dag ongeveer twee kinderprogramma’s te zien waren.”
(Als ik mezelf zo hoor praten vind ik ineens dat ik heel oud ben.)
“Maar twéé?” vraagt grote zus van 8 stomverbaasd. “Je bedoelt twee séries, of zo?”
“Nee, twee afleveringen. En als die afgelopen waren, was er niks meer. Er was geen pauzeknop en je kon ook niet terugspoelen, dus als je de tv te laat aanzette had je een stuk gemist. En als je naar de wc ging ook.”
Ik herinner me nog dat ik in de puberteit een vriendin had met de onbetamelijke gewoonte om te bellen precíes tijdens Goede Tijden, Slechte Tijden.
Mijn moeder kwam dan naar boven met de enige telefoon die we in huis hadden en zei: “Ja hoor, ze is er” in plaats van: “Ze belt je over een halfuurtje wel terug.”
Waarop ik de telefoon aannam en mijn vriendin vrolijk zei: “Ik dacht, ik bel maar tijdens GT/ST, want dan weet ik tenminste zeker dat je thuis bent.”
En ik van zowel het gesprek als van mijn favoriete soap niets meekreeg, omdat ik een vergeefse poging deed om beide tegelijk te volgen.
Achteraf bekeken had ik inderdaad best een zware jeugd.
Omdat de dochters me verwachtingsvol aankijken in de hoop op nóg meer horrorverhalen uit hun prehistorie, vertel ik verder: “Als je een liedje leuk vond moest je een cd kopen voor 15 gulden. En dan had je alleen maar één liedje.”
Grote zus: “Nou, dat zou ik dan niet gedaan hebben.”
Ik: “Het was de enige manier. We hadden ook geen YouTube of zo.”
Ze rolt met haar ogen en zegt op een toon waaruit minachting spreekt:

“Jaaa hoor. Dan kon je het toch gewoon op je iPad luisteren, pfff, stom was je zeg.”

Lees ook: Papa gaat buiten z’n boekje

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *