Opa’s graf

We gaan met het gezin naar de andere kant van het land, waar mijn vader begraven is.

Ik vertel dat we naar het graf van opa Bert gaan.
Voor mijn zoontje van 3 is het de eerste keer dat hij het gaat zien.
“Jaaaa dat vind ik leuk! We gaan naar opa toe!”
Ik leg uit: “Lieverd, je kunt opa niet zien. Hij is begraven onder de grond. Er staat een steen bovenop en plantjes.”
De peuter, verbaasd: “Ligt opa in de grond?”
Ik: “Ja, in een kist.”
“Kunnen we dan in de kist kijken?” vraagt hij.
“Nee, die is onder de grond.”
“En kunnen we opa dan niet zien?”
“Nee, dat kan niet. Als je een poos dood bent zie je er niet meer zo uit als toen je nog leefde. Dan blijven uiteindelijk alleen je botjes over. Dat heet je skelet.”

Lopend naar het graf.
Dochter van 5: “Het is wel zielig voor opa dat hij dood is. Ik moet er een beetje van huilen.”
“Ik ook schat, ik mis opa. Hij was mijn papa.”
De peuter: “Ik ben ook een beetje verdrietig.”

Op de begraafplaats. Ik wijs:
“Kijk, dit is het graf van opa. Hier staat zijn naam: Bert. En hier staan plaatjes die oma van glas gemaakt heeft. Een poes, een boek en een akelei, opa’s lievelingsbloem.”

 

Twee kleindochters en een kleinzoon staan naar de steen te kijken.
“Blijf maar even zo staan jongens. Ik maak een foto van jullie.”
Dochter van 8: “We moeten nu even niet lachen.”
De kleuter zet een bedroefd gezicht op.
De peuter hoort het niet en poseert lachend voor het graf.

Op de terugweg.
De peuter zegt: “Eerst was opa Bert nog levend.”
Ik: “Ja en hij was getrouwd met oma Ans.”
De peuter: “En nu is hij doodgegaan en nu mis ik hem.”

Als ze ’s avonds in bed liggen hoor ik de peuter tegen zijn zus van 5 praten.
“Het was echt leuk bij het graf van opa! Nu ligt opa onder de grond Jasmijn! Hij is nu een SKALET.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *